Barnim III

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 01:26, 11 wrz 2018 autorstwa Schulz (dyskusja | edycje)
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Książę Barnim III Starszy, Wielki, Dobry
władca Pomorza
brak zdjecia
Barnim III
Data urodzenia przed 1300, lub 1303, a nawet 1304
Miejsce urodzenia Szczecin
Data śmierci 24 sierpnia 1368
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku kościół zamkowy św. Ottona
Lata działalności 1344-1368
Narodowość pomorska
Pseudonim Wielki


Barnim III (Starszy/ Wielki/ Dobry), ur. 1297/1300-1303 - zm. 24 sierpnia 1368 w Szczecinie, książę szczeciński. Syn księcia Ottona I i Elżbiety holsztyńskiej. Sprowadził na początku 1360 roku do Grabowa pod Szczecinem zakonników z klasztoru „Ogród Błogosławionej Marii” (Cartusiae Horti Beatae Mariae) z praskiego Smichova. [1]

Pochowany w starym kościele kolegiackim św. Ottona. W roku 1557 zwłoki przeniesiono do kościoła kolegiackiego NMP, a w 1575 do nowego kościoła zamkowego św. Ottona. [2]

Przypisy

  1. Istnieje pogląd oparty na przekazie Thomasa Kantzowa, że Barnim III sprowadził zakonników z położonego pod Rostockiem klasztoru kartuzów Marienehe. Pogląd o tyle mylny, że klasztor Marienehe (zwany także "Zielonym Ogrodem") powstał dopiero w 1396 roku; zob. T. Kantzow, Pomerania. Kronika pomorska z XVI wieku. Szczecin 2005, s. 446, tamże przyp. 647 (ER), także H. Hoogeweg, Die Stifter und Klöster der Provinz Pommern. Bd. 2. Stettin 1925, s. 597. Według Heydena kilku zakonników praskich, którzy podlegali nadzorowi kartuzji w Hildesheim przebywało na terenie Szczecina już w 1355 roku, i to oni prawdopodobnie namówili Barnima do założenia klasztoru; zob. H. Heyden, Die Kirchen Stettin..., op. cit., s. 59.
  2. E. Rymar, Rodowód książąt pomorskich. Szczecin 2005, s. 170, 399, 539.

Bibliografia

  • Rymar E., Rodowód książąt pomorskich. Szczecin 2005.
  • Kantzow T., Pomerania. Kronika pomorska z XVI wieku. Szczecin 2005.



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk