Ehm Welk: Różnice pomiędzy wersjami

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
(Utworzono nową stronę "{{WEdycji}} '''Ehm Welk (1884-1966)''' – niemiecki dziennikarz i pisarz. ==Życiorys== Emil Gustav Welk przyszedł na świat 29 sierpnia 1884 r. w Biesenbrow....")
(Brak różnic)

Wersja z 13:05, 12 lip 2019

200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Ehm Welk (1884-1966) – niemiecki dziennikarz i pisarz.

Życiorys

Emil Gustav Welk przyszedł na świat 29 sierpnia 1884 r. w Biesenbrow. Skróconą formę imienia – Ehm – pisarz przyjął oficjalnie w 1924 r., ale tak wołano do niego już we wczesnym dzieciństwie, w domu rodzinnym i w szkole. Był czwartym dzieckiem Gottfrieda Welka (1847 -1938) i jego żony Auguste z domu Wall (1848-1920).

Jako mały chłopiec Ehm wykazywał niezwykłe jak na jego wiek zainteresowanie nauką. W szkole był najlepszym uczniem, równieśnicy wołali na niego z szacunkiem „Dr. Klew“, co było ananimem słowa Welk. Niestety, mimo ogromnego potencjału intelektualnego nie kontynuował nauki w szkole średniej, prawdopodobnie ze względu na brak funduszy finansowych na ten cel.

1 października 1900 r. szesnastoletni Ehm rozpoczął staż kupiecki w szczecińskiej firmie P. Puchsteina, jednak praca w charakterze subiekta nie przynosiła mu satysfakcji i zadowolenia. W Szczecinie Ehm zainteresował się teatrem, był stałym bywalcem teatrów: miejskiego, Apollo, Zentralhallen i Bellevue. Próbował także swoich sił jako aktor, został członkiem Stwowarzyszenia Dramatyczno-Literackiego i chórzystą w dykteryjce „Alt-Heidelberg“.

15 marca 1904 r. Welk rozpoczął wolontariat w redakcji „Stettiner Abendpost“, a jesienią zaproponowano mu pracę w liberalnej „Stettiner Neueste Nachrichten“. Przez rok redagował wiadomości lokalne. Przebywał w Szczecinie do 31 sierpnia 1905 r.

Ze Szczecina Welk przeniósł się do Bremerhaven, gdzie objął posadę w „Provinzial-Zeitung“. Wkrótce powierzono mu kierowanie tą gazetą, został najmłodszym redaktorem naczelnym w ówczesnych Niemczech. Następnie dość często zmieniał pracę: w 1906 r. zatrudniony był w Gardelegen (Saksonia-Anhalt), w 1907 r. został redaktorem naczelnym „Altmärker“ w Stendal (Saksonia-Anhalt), w 1909 r. przez trzy miesiące był redaktorem naczelnym „Stolper Neueste Nachrichten“ w Słupsku.

21 marca 1908 r. Ehm Welk poślubił Käthe Levy, córkę handlarza papierosami i wrakami statków. Małżeństwo zakończyło się rozwodem w 1921 r. Jedyne dziecko tej pary zmarło wkrótce po urodzeniu.

Z początkiem roku 1910 r. Ehm z żoną przeprowadzili się do Brunsziku, gdzie objął posadę redaktora naczelnego liberalnej gazety „Allgemeinen Anzeiger“. W mieście tym osiadł na ponad dziesięć lat.

Na krótko przed wybuchem I wojny światowej Welk udał się w do Belgii, wrażenia z podróży opublikował najpierw na łamach gazety, a następnie wydał je w postaci książki pt. „Belgische Skizzenbuch“, w której zawarł również swoje opinie krytyczne na temat ówczesnej sytuacji ekonomicznej i politycznej.

Latem 1915 r. dziennikarz został powołany do służby wojskowej, 16 grudnia przydzielono go do dywizjonu piechoty jako przewodnika psów ratowniczych. 29 lipca 1917 r. został zwolniony z armii z powodów zdrowotnych.

Pomiędzy 1918 a 1923 Welk opublikował około 350 esejów i artykułów w gazetach codziennych, najpierw brunszwickich, a potem lipskich („Braunscheigische Morgenzeitung“, „Braunschweiger Allgemeinen Anzeiger“, Braunschweigische Landeszeitung“, „Leipziger Tageblatt“ i „Neue Leipziger Zeitung“) w których dzieli się z czytelnikami swoimi poglądami na ówczesne tematy polityczne, społeczne i gospodarcze.

17 kwietnia 1923 wyruszył do Stanów Zjednoczonych, gdzie przebywał ponad sześć miesięcy. Przez kilka tygodni był zatrudniony na statku, podróżował do Benos Aires, Rio de Janeiro i na Bermudy. Ameryka rozczarowała go, swój zawód wyraził w wierszu „So stehen wir da: U.S.A.“, opublikowanym w 1924 r. na łamach „Weltbühne“ oraz w książce „Ich sah Amerika“.

W 1924 r. Ehm poślubił Agathe Lindner. W Berlinie-Friedenau napisał dwie sztuki teatralne. Sztuka „Burza nad Gotlandią“ („Gewitter über Gottland“) ukazała się drukiem w 1926 r., „Zejście z krzyża“ („Kreuzabnahme“), tragedia w trzech aktach, w 1927 r.. W marcu 1927 r. wystawiono pierwszą ze sztuk, wyreżyserował ją kontrowersyjny reżyser, twórca teatru zaangażowanego politycznie - Erwin Piscator.

Od 1926 r. do 1934 r. Welk związany był z koncernem Ullstein, który od 1927 r. wydawał tygodnik pt. „Grüne Post“. Początkowo pracował jako dziennikarz, zajmujący się tematyką związaną z rolnictwem, a artykuły publikował pod pseudonimem Thomas Trimm. W 1934 r. został desygnowany na stanowisko redaktora naczelnego. Po opublikowaniu listu otwartego skierowanego do Josepha Goebelsa pt. „Herr Reichsminister, ein Wort bitte“ osadzony w obozie koncentracyjnym w Oranienburgu. Po kilku dniach został zwolniony na wniosek oburzonych zagranicznych dziennikarzy, zakazano mu jednak działalności publicystycznej zaangażowanej politycznie. Pozostawał bez pracy i bez jakichkolwiek szans na zatrudnienie.

1 kwietnia 1935 r. Ehm z rodziną przeprowadził się do Lübbenau, gdzie spędził kolejne pięć lat. W drugiej połowie 1935 r. pisarz rozpoczął pracę nad książką „Poganie z Kumerowa“. W 1940 r. Welkowie kupili dom z dużym ogrodem w Dołujach. Tu też autor ukończył drugi tom sagi o Kumerow – „Sprawiedliwi z Kumerowa“. W 1945 r. małżonkowie opuścili Dołuje, od lutego 1946 r. zamieszkali w Szwerinie, gdzie Welk zajął się pracą kulturalno-oświatową. Założył w Meklenburgii sześć wyższych szkół ludowych, w 1946 r. był dyrektorem szkoły ludowej w Szwerinie.

W 1950 r. przeprowadził się do Bad Doberan i powrócił do działalności literackiej.

Otrzymał wiele nagród państwowych, został honorowym obywatelem Bad Doberan i Angermünde. W 1956 r. przyznano mu tytuł doktora honorowego, a w 1964 r. profesora honorowego uniwersytetu w Greifswaldzie.

Zmarł 19 grudnia 1966 r. w Bad Doberan.

Publikacje

  • 1913 "Belgisches Skizzenbuch"
  • 1926 "Gewitter über Gottland"
  • 1927 "Kreuzabnahme"
  • 1933 "Schwarzbrot"
  • 1935 "Der deutsche Wald"
  • 1937 "Die Heiden von Kummerow"
  • 1938 "Die Lebensuhr des Gottlieb Grambauer"
  • 1939 "Der hohe Befehl"
  • 1940 "Die wundersame Freundschaft"
  • 1942 "Die Fanfare im Pariser Einzugsmarsch"
  • 1943 "Gerechten von Kummerow"
  • 1949 "Parkplatz 23"
  • 1950 "Der Nachtmann"
  • 1952 "Mein Land das ferne leuchtet"
  • 1953 "Im Morgennebel"
  • 1954 "Kein Hüsung"
  • 1954 "Mutafo"
  • 1958 "Der Hammer will gehandhabt sein"
  • 1959 "Der wackere Kühnemann aus Puttelfingen"
  • 1960 "Geschichte einer armen Liebe"