Henryk Huber

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Huber
działacz polityczny i społeczny
brak zdjecia
Data urodzenia 28 listopada 1923
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 19 listopada 1987
Miejsce śmierci Warszawa


Henryk Huber (1923-1987) – działacz polityczny i społeczny

Życiorys

Henryk Huber urodził się 28 listopada 1923 roku w Warszawie w rodzinie polsko-austriackiej. Jego ojciec, Austriak o lewicowych poglądach, był inżynierem, specjalistą od wodociągów.

W czasie wojny Henryk Huber należał do podziemia. Był uczestnikiem powstania warszawskiego. Po jego upadku przez kilka miesięcy przebywał w obozie jenieckim na terenie Niemiec.

Po zakończeniu wojny wrócił do Polski. W połowie 1945 roku przybył na Pomorze Zachodnie i zamieszkał w Szczecinie. Tu wstąpił do Polskiej Partii Socjalistycznej. Do 1947 roku kierował Wydziałem Propagandy Wojewódzkiego Urzędu Informacji i Propagandy w Szczecinie. W 1947 roku został instruktorem Centralnego Komitetu Wykonawczego PPS. Po kongresie zjednoczeniowym w grudniu 1948 roku wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W latach 1962-1971 był sekretarzem propagandy KW PZPR w Szczecinie.

Niemal od początku pobytu na Ziemiach Odzyskanych, włączył się w nurt odbudowy Pomorza Zachodniego. Aktywnie działał na rzecz rozwoju kultury w Szczecinie i w regionie. Należał do członków-założycieli Szczecińskiego Towarzystwa Kultury. Podejmował wiele cennych inicjatyw społecznych. Był orędownikiem odbudowy Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie. Zabiegał o rozwój placówek naukowych i kulturalnych miasta - bibliotek, teatrów, filharmonii, kin. Wspierał miejscowe środowiska humanistyczne, m.in. przy organizacji Zjazdów Pisarzy Ziem Zachodnich i Północnych. Zainicjował konkurs literacki Dzieje szczecińskich rodzin w XX wieku.

Zaangażowany w rozwój kultury na Pomorzu Zachodnim, wspierał swoimi działaniami m.in. Festiwal Muzyki Kameralnej i Organowej w Kamieniu Pomorskim, festiwal chórów w Międzyzdrojach i świnoujski Festiwal Artystyczny Młodzieży Akademickiej (FAMA), które na stałe wpisały się w historię tego regionu. Z jego inicjatywy w terenie powstały również Rejonowe Ośrodki Kultury (tzw. ROK), które w jednym budynku i pod jednym kierownictwem skupiały biblioteki publiczne, domy kultury, klubokawiarnie i kina.

Usiłował wprowadzić w życie swoją wizję utworzenia ze Szczecina ważnego ośrodka kulturalnego kraju, co częściowo mu się udało. Ze względu na światłe poglądy, często sprzeczne z ówcześnie obowiązującymi kanonami, był osobą cenioną i szanowaną w środowiskach twórczych i kulturalnych miasta i regionu.

Nie do końca jasna jest rola, jaką odegrał tuż po tragicznych wydarzeniach w grudniu 1970 roku w Szczecinie. Przypisuje mu się jako sekretarzowi propagandy wydanie 20 grudnia komunikatu o wynikach rozmów strajkujących z władzami partyjnymi. Przedwcześnie wyemitowana przez Rozgłośnię PR, niezgodna z prawdą, informacja o stopniowym wygaszaniu strajków w kolejnych zakładach pracy Szczecina, spowodowała zaostrzenie sytuacji w mieście. Po protestach załóg robotniczych, Komitet Wojewódzki PZPR obawiając się ponownego wyjścia robotników na ulice miasta, komunikat odwołał. Krytykowane za rozpowszechnianie nieprawdziwych wiadomości środowiska dziennikarskie zarzucały Henrykowi Huberowi zakaz kontaktów ze strajkującymi załogami oraz brak możliwości przekazania informacji z pierwszej ręki.

Na początku 1971 roku został odwołany ze swojego dotychczasowego stanowiska i wyjechał do Warszawy. Tu zajmował się szeroko pojętym upowszechnianiem książki i czytelnictwa. Początkowo został zastępcą redaktora naczelnego wydawnictwa „Książka i Wiedza”. Później pracował w wydawnictwie Interpress i w Krajowej Agencji Wydawniczej. W latach 1980-1985 był radcą Ambasady PRL w Moskwie. Wraz ze środowiskiem byłych powstańców zabiegał o utworzenie w Warszawie Muzeum Powstania, którego otwarcia jednak nie doczekał.

Jego żona Bronisława była lekarzem pediatrą. Syn Włodzimierz zginął tragicznie w 1980 roku.

Zmarł 19 listopada 1987 roku w Warszawie.

Artykuły w prasie

  • 1957Nad szczecińską zatoką (wspomnienia), „Ziemia i Morze” 1957 nr 16



Odznaczenia

  • Order Sztandaru Pracy I kl.
  • Order Sztandaru Pracy II kl.



Ciekawostki



Bibliografia





Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz