Kościół Bożego Ciała (Kamieniec)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 23:05, 7 gru 2014 autorstwa Busol (dyskusja | edycje) (Zastępowanie tekstu - "Kategoria:Pomeranica – Kościoły" na "Kategoria:Pomeranica - Kościoły")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Skocz do: nawigacja, szukaj
200px-Obiekt zabytkowy znak.svg.png nr rej. nr 384 z dnia 22 stycznia 1963[1]

Geolokalizacja: 53.309987,14.438293

Kościół Bożego Ciała w Kamieńcu
brak zdjecia
Wyznanie rzymskokatolickie
Parafia Świętej Trójcy, Kołbaskowo
Data poświęcenia 17 grudnia 1978
Budulec kwadry granitowe

Kościół Bożego Ciała – kościół filialny, rzymskokatolicki w Kamieńcu, w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim. Należy do Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej, dekanatu Szczecin-Pomorzany, parafii Świętej Trójcy w Kołbaskowie.

Kościół w Kamieńcu powstał już w drugiej połowie XIII wieku. W 1490 roku kościół określany był jako filia parafii w Moczyłach. Była to budowla założona na rzucie prostokąta o wymiarach 16,2 x 8,2 m, bez wydzielonego prezbiterium, z szerszą od nawy wieżą. Kościół zbudowany jest z kwadr granitowych, ułożonych w dziewiętnastu warstwach w nawie budowli i w dwudziestu trzech w wieży. Budowla była wielokrotnie przebudowywana: w 1690 roku, następnie w 1706 roku i pod koniec XIX wieku. Około 1890 roku przesklepiono okna nad portalem południowym płaskimi łukami z cegieł, z zachowaniem dawnej formy i ukośnej formy ościeży[2].

We wnętrzu znajdowały się:

  • XVIII-wieczny ołtarz ambonowy z obrazami olejnymi w wypełnieniach, przedstawiającymi śś. Piotra i Pawła oraz rzeźbami Mojżesza i Zbawiciela;
  • empora organowa z 1750 roku z obrazami przedstawiającymi sceny ze Starego Testamentu;
  • epitafium z drewna dla płk. Johanna Karla von Loppenow, zmarłego w 1729 roku;
  • obraz olejny na drewnie przedstawiający „Ukrzyżowanie”, utrzymany w surowych formach i pochodzący z ok. 1700 roku.

Ponadto wyposażenie stanowiły: misa chrzcielna z mosiądzu o średnicy 35 cm z 1693 roku, srebrny pozłacany kielich ufundowany w 1651 roku, a następnie przerobiony w XVIII wieku.[3]

Na wewnętrznej stronie ściany południowej, nad wejściem, znajdował się malowany herb rodziny von Mellin, pochodzący z XVIII w. W 1900 roku była to jedyna pozostałość po dawnych malowidłach w całym kościele[4].

W kościele znajdowała się również palka, czyli chusta do zakrywania kielicha podczas mszy świętej, pochodząca wg Bülowa z pierwszej tercji XVI wieku. Chusta miała wymiary 45 x 67 cm, utkana została z płótna z haftem oraz wielobarwnego jedwabiu ze srebrnymi i złotymi nitkami. Bülow wydatował chustę po napisie: Maria mater dei, jednakże z uwagi na kształt pisanych znaków Lemcke przyjmuje, że pochodzi ona ze znacznie późniejszego okresu[5].

Kościół, uposażony był 30 morgami ziemi oraz daninami w natur[6]. Świątynia została zniszczony po 1945 roku, a następnie odbudowana w 1978 roku. Nawę i wieżę przykryto dwuspadowym dachem krytym dachówką. 17 grudnia tegoż roku, kościół został poświęcony przez ks. bpa. Jana Gałeckiego pw. Bożego Ciała[7].

Przypisy

  1. Wojewódzki rejestr zabytków, w: Biuletyn Informacji Publicznej Wojewódzki Urząd Ochrony Zabytków w Szczecinie [online] [Przeglądany 10.08.2013] Dostępny w: http://wkz.bip.alfatv.pl/strony/menu/9.dhtml
  2. Lemcke, Hugo. Bau- und Kunstdenkmäler des Regierungsbezirks Stettin. H. V. Kreis Randow. Stettin, 1905, s. 123
  3. Tamże
  4. Tamże, s. 123
  5. Tamże, s. 125
  6. Berghaus, Heinrich. Landbuch des Herzogthums Pommern und des Fürstenthums Rügen. Th. II, Bd. 2. Berlin 1865, s. 1698
  7. Kostynowicz, Roman. Kościoły Archidiecezji Szczecińsko-Kamieńskiej. T. 2. Szczecin: "Ottonianum", 2000, s. 360, 362

Bibliografia

  • Łuczak, Marek. Gotyckie kościoły Gminy Kołbaskowo. Szczecin: Zapol, Pomorskie Towarzystwo Historyczne, 2013. ISBN 9788375185386
  • Łuczak, Marek. Historia i zabytki Gminy Kołbaskowo. Szczecin: Pomorskie Towarzystwo Historyczne, Zapol Spółka Jawna, 2010. ISBN 9788375182019

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Marek Łuczak