Syrenie Stawy

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Syrenie Stawy
Syrenie Stawy
Widok na jeden ze stawów od strony pł.-wsch.
Dawna nazwa Park Słowackiego
Nazwa niemiecka Park des Arndt Stifts
Rzeki zasilające Osówka
Rzeki wypływające Osówka

Geolokalizacja: 53.456985,14.510438

Syrenie Stawy - zespół jezior położonych w Parku Leśnym Arkońskim, na terenie miasta Szczecin, około 3 kilometrów od centrum. [1]. Stawy zasilane są wodami z potoku Osówka [2] i położone są w zachodniej części Doliny Niemierzyńskiej. Badania flory bakteryjnej ich wód wskazują na wysoki stopień zanieczyszczenia, spowodowany odprowadzaniem doń ścieków komunalnych z pobliskich osiedli mieszkaniowych. [3] Istnieje plan według którego w przyszłości powstać ma tu Ogród Botaniczny. [4] W pierwszej kolejności stawy zostały oczyszczone, ale inwestycja została przerwana ze względu na brak zewnętrznego dofinansowania.

Historia

Park Słowackiego

Jeszcze w drugiej połowie XIX wieku była tu bagnista dolinka zalewana przez przepływającą obok rzeczkę Osówkę i wyrobiska po wydobywanym torfie. Na początku lat 90. tego wieku szczeciński przemysłowiec Johannes Quistorp utworzył na terenie pobliskiego folwarku Osowice (Gut Eckerberg) sanatorium dla Fundacji im. niemieckiego historyka i poety Ernsta Moritza Arndta. Usytuowane obok zabagnione stawy i doły po wydobytym torfie uporządkowano, a cały teren wokół stawów zamieniono na park nazwany początkowo Parkiem „Eckerberg” (Park Eckerberg, 1898), a następnie Parkiem Fundacji im. Arndta (Park des Arndt Stifts). Naprzeciw, po drugiej stronie drogi Lindenhofer Weg usytuowany był niewielki cmentarz „Eckerberger Friedhof, założony na początku XX wieku i przeznaczony prawdopodobnie dla mieszkańców po byłym folwarku Osowice (nie używany od lat 30. XX wieku) [5]. Przy skrzyżowaniu dawnych dróg leśnych Lindenhofer Weg i Weg nach der Lindenhofer Weg stał najstarszy budynek dawnego folwarku „Eckerberg, przeznaczony w okresie międzywojennym dla pracowników leśnych. Natomiast po drugiej stronie tego skrzyżowania, naprzeciw terenu na którym stały zabudowania sanatorium Fundacji im. Ernsta Moritza Arndta, na dawnym placu sportowym stały kolejne budynki o nieznanym nam przeznaczeniu, z których do dzisiaj pozostały już tylko fundamenty.

Po 1945 roku całości nadano nazwę Parku Słowackiego, która jednak nie przyjęła się. [6]

Syrenie Stawy w 2015 roku

Teren po byłym cmentarzu osady „Eckerberg”, 2015

Otoczenie byłej osady „Eckerberg”, 2015

Restauracja Lindenhof

Równolegle z budową sanatorium i zagospodarowaniem przez fundację Johannesa Quistorpa parku im. E. M. Arndta, na jego południowo-wschodnim skraju na szczycie wzgórza wśród lipowych drzew powstała restauracja nazwana „Lindenhof”. [7] Zabudowania krytego lokalu gastronomicznego otaczała restauracja ze stolikami na wolnym powietrzu i pawilonem ze sceną, w którym odbywały się koncerty.

Niezagospodarowane po drugiej wojnie swiatowej zabudowania restauracji zostały całkowicie zniszczone; zachowały się tylko resztki przekopanych przez „poszukiwaczy skarbów” fundamentów i rozbitej zastawy stołowej.

Pozostałości restauracji Lindenhof w 2015 roku


Przypisy

  1. stawy Syrenie Stawy - jeziora i stawy w Polsce, spis polskich jezior i stawów
  2. Rajd Tęczy - Etap I Zielony
  3. Polish Journal of Environmental Studies
  4. Ogród botaniczny „Arboretum Syrenie Stawy” na terenie Parku Kasprowicza w Szczecinie. Koncepcja zagospodarowania 2010.
  5. Frankiewicz B., Szczecińskie cmentarze. Szczecin 2003, s. 131.
  6. T. Białecki, L. Turek-Kwiatkowska, Szczecin stary i nowy. (Encyklopedyczny zarys dziejów historycznych dzielnic i osiedli oraz obiektów fizjograficznych miasta). Uniwersytet Szczeciński. Szczecin 1991, s. 371.
  7. Stettin und Umgebung. Städtebilder und Landschaften aus aller Welt. No. 119-119a. Zürich ca 1891 [1893], s. 51.

Bibliografia

  • Stettin und Umgebung. Städtebilder und Landschaften aus aller Welt. No. 119-119a. Zürich ca 1891 [1893].
  • Białecki T., Turek-Kwiatkowska L., Szczecin stary i nowy. (Encyklopedyczny zarys dziejów historycznych dzielnic i osiedli oraz obiektów fizjograficznych miasta). Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1991.
  • Frankiewicz B., Szczecińskie cmentarze. Szczecin 2003.

Zobacz też

Linki zewnętrzne



IES64.png
Autor opracowania: Jan Iwańczuk