Władysław Daniszewski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 22:10, 9 lut 2011 autorstwa Andriusza (dyskusja | edycje) (Źródła)
Skocz do: nawigacja, szukaj
Władysław Józef Daniszewski
dziennikarz radiowy i telewizyjny, publicysta
brak zdjecia
Data urodzenia 16 maja 1929
Miejsce urodzenia w:Warszawa
Data śmierci 2007
Lokalizacja grobu [{{{lokalizacja_grobu}}} zobacz na mapie]
Lata działalności {{{lata_dzialalnosci}}}
Narodowość Polska


Władysław Józef Daniszewski (1929-2007) – polski dziennikarz radiowy i telewizyjny, publicysta.

Życiorys

Władysław Daniszewski ur. się 16 maja 1929 w Warszawie. W latach 1939-1945 był członkiem Szarych Szeregów. Uczestniczył w powstaniu warszawskim. Od 1947 do 1949 pracował jako nauczyciel w Szkole Podstawowej dla Dorosłych w Poznaniu. Od 1950 był instruktorem Towarzystwa Wiedzy Powszechnej. W 1952 ukończył socjologię na UAM w Poznaniu. Od 1955 roku związany ze Szczecinem. W latach 1963-1970 był kierownikiem Wydziału Kultury Wojewódzkiej Rady Narodowej w Szczecinie, przyczyniając się m.in. do uruchomienia Operetki Szczecińskiej. Wspólnie z konserwatorem zabytków Stefanem Kwileckim uratował przed rozbiórką ruiny szczecińskiej katedry. W latach 1980-1982 był członkiem Zarządu Głównego Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Zmarł 8 marca 2007 roku w Szczecinie. Był jednym z najbardziej cenionych szczecińskich dziennikarzy.

Radio

Pracę dziennikarską rozpoczął w 1951 roku jako reporter Rozgłośni Polskiego Radia w Poznaniu. Redagował także program informacyjno-muzyczny (późniejsza Muzyka i Aktualności (1951-1953). W latach 1953-1955 był organizatorem, a następnie redaktorem naczelnym Rozgłośni PR w Opolu. Od 1955 do 1963 był redaktorem naczelnym szczecińskiej Rozgłośni PR. Specjalizował się w reportażu radiowym, prowadząc cotygodniowe felietony i rozmowy z radiosłuchaczami. Zajmował się tematyką morską, historią Szczecina, problematyką stosunków polsko-niemieckich. Komentator radiowy. Obserwował i komentował wydarzenia podczas strajku okupacyjnego Stoczni Szczecińskiej im. A. Warskiego (17-22 grudnia 1970) oraz tzw. strajku Bałuki (24-27 stycznia 1971). W latach 1996-2004 ponownie w Polskim Radio Szczecin, gdzie jako publicysta prowadził audycję Komentarz Tygodnia.

Telewizja

W latach 1975-1982 pracował w szczecińskim oddziale Telewizji Polskiej. Początkowo pełnił obowiązki kierownika Redakcji Publicystyki OTV Szczecin (1975-1980), a od 1980 do 1982 był redaktorem naczelnym ośrodka. Zwolniony z pracy 31 stycznia 1982 roku w czasie stanu wojennego, przeszedł na wcześniejszą emeryturę. Był autorem wielu programów publicystycznych, filmów dokumentalnych i reportaży.Podobnie jak w Polskim Radio zajmował się tematyką kulturalną i morską, historią Szczecina, problematyką stosunków polsko-niemieckich.

Prasa

W 1970 roku objął stanowisko zastępcy redaktora naczelnego i felietonisty „Tygodnika Morskiego” w Gdańsku. Uczestniczył w kolportażu prasy i wydawnictw niezależnych wśród środowisk dziennikarskich Szczecina. Był publicystą czasopism: „Obraz”, „Robotnik”, „Robotnik Pomorza Zachodniego” oraz „Solidarność Radia i Telewizji”.Publikował pod pseudonimami „Alek”, „ALEK”, „INNY”, „KRÓRY”, „ONŻE”, „TAMTEN”, „TEN”. Po przejściu na emeryturę został stałym współpracownikiem „Kroniki Szczecina”.

Nagrody

  • 1960 - Nagroda m. Szczecina
  • 1976 - Wyróżnienie na VII FFM w Szczecinie za film Jeden za trzy (wspólnie z A. Androchowiczem);
  • 1976 - I nagroda OTV Szczecin w konkursie na krótkometrażowy film dokumentalny o tematyce morskiej - Jeden za trzy.
  • 1976 - Puchar Stoczni im. Adolfa Warskiego za film Jeden za trzy.

Odznaczenia

  • - Krzyż Kawalerski OOP
  • - Złoty Gryf Pomorski
  • - Złota Odznaka za Opiekę nad Zabytkami
  • - Honorowa Odznaka Komitetu ds. Radia i Telewizji
  • - odznaka „Zasłużony Działacz Kultury”

Źródła