Ada Zasadzianka

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ada Zasadzianka
aktorka
brak zdjecia
Data urodzenia 10 marca 1913
Miejsce urodzenia Berlin
Data śmierci 2 lutego 1967
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 31B-1-3)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie



Ada Zasadzianka (1913-1967) – aktorka

Życiorys

Ada Zasadzianka (właśc. Adelina Gertruda Zasada, także Ada Zasadzianka-Relska) urodziła się 10 marca 1913 roku w Berlinie w rodzinie piekarza, Stanisława Zasady, i Heleny z Ma­tysiaków. Od szóstego roku życia miesz­kała w Poznaniu. Egzamin maturalny zdała we Włocławku.

Jako aktorka zadebiutowała w 1931 na scenie Teatru Nowego w Poznaniu. W latach 1932-1937 była związana z Teatrem Polskim. Tu zagrała m.in. w Nowym Don Kichocie, czyli stu szaleństwach (1935), Piosence o Nadinie Jana Letraza (1936) i Z miłości niedostatecznie (1936).

Występowała także w kabaretach „Różowa Kukułka” i „Klub Szyderców pod Kaktusem”. Uważana była za wyjątkowo ciekawą odtwórczynią sa­tyr, grotesek, ballad, fraszek (T.H. Nowak). Około 1937 roku przed komisją ZASP zdała eksternistyczny aktorski. W latach 1937-1939 była aktorką Teatrów Miejskich w Łodzi. Krótko przed wybuchem II wojny światowej wyszła za mąż za Juliana Nowomiejskiego, kierownika kina i agencji koncertowej w Poznaniu.

Okupację niemiecką spędziła w Warszawie, gdzie pracowała jako ekspedientka.

Tuż po zakończeniu wojny powróciła do Poznania. Do 1957 roku występowała w Teatrze Nowym (Komedia Muzyczna), a po reorganizacji scen poznańskich w 1949 roku, także w Teatrze Polskim. Zagrała m.in. Zuzannę w Podwójnej buchalterii Alexandre'a Bissona, Krystynę w Rozkosznej dziewczynie Ralpha Benatzky'ego, Hrabinę Almavivę w Weselu Figara Pierre'a A. Beaumarchais'go, Mariannę w Kaprysach Marianny Alfreda de Musseta, Sabinę w Żołnierzu Królowej Madagaskaru Juliana Tuwima, Penelopę w Mojej żonie Penelopie Zdzisława Gozdawy i Wacława Stępnia, a także Hrabiankę Stasię w operetce Księżniczka czardasza Emmericha Kálmána.


W 1958 roku, ze swoim drugim mężem, aktorem Zdzisławem Relskim (1903-1981), przyjechała do Szczecina na zaproszenie ówczesnego dyrektora Państwowych Teatrów Dramatycznych, Aleksandra Rodziewicza. Małżeństwo Relskich zamieszkało w Domu Aktora przy ul. Zygmunta Starego. W przeciwieństwie do męża, na szczecińskiej scenie Ada Zasadzianka występowała rzadko i najczęściej w rolach drugoplanowych. Mimo to, stworzyła kilka interesujących ról. Krytyk Feliks Jordan zwracał uwagę na jej temperament i żywiołowy humor. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia (pogłębiająca się depresja), po 1962 roku aktorka grywała sporadycznie.

Zmarła tragicznie 2 lutego 1967 roku w Szczecinie. Została pochowana na Cmentarzu Centralnym (kw. 31B-1-3).

Ada Zasadzianka w latach 30.

(fot. ze zbiorów Narodowego Archiwum Cyfrowego)



Teatr (Szczecin)

Tytuł Autor Reżyser Postać Teatr Data premiery
Maskarada Michał Lermontow Henryk Lotar Baronowa Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 10 marca 1959
Madame Sans-Gene Antoni Marianowicz, Janusz Minkiewicz Henryk Lotar Katarzyna, właścicielka pralni; Katarzyna, księżna gdańska Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 3 czerwca 1959
Wielki bluff Juliusz Głowacki Aleksander Rodziewicz Arabella Smangle Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 16 lutego 1961
Sto dni małżeństwa Marta Gergely Zdzisław Tobiasz Sekretarka Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 1 czerwca 1961
Kuglarze Zdzisław Skowroński Zdzisław Tobiasz Matka Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 12 września 1961
Obrona Ksantypy Ludwik Hieronim Morstin Aleksander Rodziewicz Mirryna Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 7 września 1961
Odwety Leon Kruczkowski Aleksander Rodziewicz Lemańska Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 3 lutego 1962
Barbara I, II, III... Janusz Warmiński Ryszard Sobolewski Bugałowa Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 3 lipca 1962



Zdjęcia ze spektakli

(fot. Grażyna Wyszomirska)



O Adzie Zasadziance

  • Antoni Szubarczyk: Ada nie była typową pięknością. Rudawa, blada blondynka, dobrze wyglądająca na czarno-białych fotografiach z powodu regularnych, interesujących rysów. Miała sposób bycia przedwojennej aktorki - trochę egzaltowanej, ale niezwykle wytwornej. No i ten dystans - nie lubiła, by się z nią bratać.



Bibliografia

  • Zbigniew Rymarz, Ada Zasadzianka i Zdzisław Relski, „Biuletyn Informacyjny ZASP” 2010 nr 15, s. 120-121
  • Słownik biograficzny teatru polskiego 1900-1980 t.II, PWN Warszawa 1994
  • Katarzyna Stróżyk, Tylko dla siebie, „Kurier Szczeciński” 2008 nr 214



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz