Duńczyca

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Duńczyca
Duńczyca
Duńczyca w stronę Kanału Wrocławskiego
Uchodzi do Jezioro Dąbie
Miejsce ujścia Szczecin
Dawna nazwa Starówka
Nazwa niemiecka Dunzig
Lokalizacja źródła Odra Zachodnia
Długość ok. 3,5

Duńczyca (niem. Dunzig, początkowo po 1945 Starówka[1]) – stare ramię ujściowe Odry[2]. Jeden z ważniejszych cieków Międzyodrza.

Wskutek rozbudowy szczecińskiego portu, począwszy od 2. poł. XIX wieku systematycznie zmieniano jej bieg. Ostatecznie w środkowej części usypano dwie groble: przed wybuchem II wojny światowej przyłączającą do Łasztowni obszar ograniczony nabrzeżami Polskim, Belgijskim, Niemieckim, Słowackim i Czeskim z 64-metrowej wysokości (18 pięter) elewatorem zbożowym „Ewa” (nazwy współczesne) oraz – współcześnie – drugą, łącząca dawną wyspę Ostrów Grabowski z Łasztownią, przez co ciek został rozdzielony na trzy fragmenty.

Zachodnia część Duńczycy oddziela Wyspę Grodzką i Bielawę od Łasztowni. Na Łasztowni od strony Duńczycy znajduje się Nabrzeże Starówka. Na północnym krańcu tego fragmentu Duńczycy wykonany został Kanał Grodzki będący wejściem do szczecińskiego portu wolnocłowego otwartego w 1898 roku. Fragment środkowy, najkrótszy, stał się częścią wybagrowanego ku północy Kanału Dębickiego, natomiast wschodni odcinek przecięty sztucznymi Kanałem Wrocławskim i Przekopem Mieleńskim uchodzi do jeziora Jezioro Dąbie tworząc dwa ramiona: Duńczycę Wschodnią i Duńczycę Zachodnią rozdzielając Wielką Kępę od Mieleńskiej Łąki.

Przed 1945 roku nad Duńczycą w pobliżu Przekopu Mieleńskiego istniało kąpielisko Waldowshof należące do Klary Goetzke oraz miał siedzibę sportowy klub pływacki Waspo Stettin[3].

Nazwę Duńczyca wprowadzono urzędowo rozporządzeniem Ministra Administracji Publicznej w 1949 roku, zmieniając poprzednią Starówka[4] oraz przedwojenną, niemiecką – Dunzig[5]

Zobacz też

200px-Commons-logo.svg.png

Przypisy

  1. Encyklopedia Szczecina. T. I A-O. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 1999, s. 214. ISBN 8387341452. 
  2. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5. 
  3. Zbiór fotografii w galerii Portalu Miłośników Dawnego Szczecina sedina.pl
  4. "Plan i informator miasta Szczecina”, Agencja Reklamy „Polskie Pismo i Książka”, Szczecin, 1947
  5. M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 4.