Edward Drescher

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Edward Drescher
lekarz, chirurg dziecięcy, deontolog
brak zdjecia
Data urodzenia 23 października 1912
Miejsce urodzenia Biłgoraj
Data śmierci 16 lipca 1977
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 20E-8-4)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie



Edward Drescher (1912-1977) – prof. dr hab. n. med., chirurg dziecięcy, deontolog, nauczyciel akademicki, organizator służby zdrowia na Wybrzeżu

Życiorys

Edward Wilhelm Drescher urodził się 23 października 1912 roku w Biłgoraju w ewangelickiej rodzinie inteligenckiej, Henryka i Emilii Drescherów. W 1915 roku Drescherowie osiedlili się w Kaliszu. Ojciec, Henryk, był sędzią tamtejszego Sądu Okręgowego.

W 1930 roku, po ukończeniu słynnego kaliskiego Gimnazjum im. A. Asnyka, podjął studia na Wydziale Lekarskim Uniwersytetu Warszawskiego. W 1936 roku uzyskał absolutorium. Do służby wojskowej został powołany w tym samym roku. Jako prymus (ze złotą szablą) ukończył Szkołę Podchorążych Sanitarnych Rezerwy. Po uzyskaniu dyplomu lekarskiego w 1937 roku, podjął studia z zakresu mikrobiologii w Państwowym Zakładzie Higieny. W 1938 roku rozpoczął pracę w Klinice Chorób Dziecięcych Uniwersytetu Warszawskiego u prof. Jana Kossakowskiego - twórcy chirurgii dziecięcej w Polsce. Na specjalizację wybrał pediatrię (chirurgia wieku dziecięcego). Wydał kilka publikacji naukowych. Wkrótce został adiunktem. Na krótko wyjechał do Francji, gdzie odwiedził znane ośrodki chirurgiczne.

W sierpniu 1939 roku uczestniczył w ćwiczeniach wojskowych w Ostrowie Wlkp. w 25. Pułku Artylerii Lekkiej, należącym do 25. kaliskiej DP (wchodząca w skład Armii „Poznań”). W dniu 23 września 1939 roku został powołany do służby czynnej w macierzystej jednostce w charakterze lekarza-podchorążego. Podczas walk o Warszawę dostał się do niewoli i został skierowany do obozu w Łowiczu. Po zwolnieniu ponownie podjął pracę w klinice w Warszawie. W styczniu 1940 roku został aresztowany. Po przesłuchaniu na Szucha, został osadzony w więzieniu przy ul. Daniłowiczowskiej, skąd po sześciu dniach został zwolniony. W czerwcu wstąpił do Związku Walki Młodych, gdzie przyjął pseudonim „Bogusz”. Został mianowany zastępcą lekarza naczelnego VII Obwodu „Obroża” (powiat warszawski) Warszawskiego Okręgu Armii Krajowej. W 1942 roku na polecenie dra Jana Drożyńskiego zorganizował ruchomą placówkę chirurgiczną, która po wybuchu powstania warszawskiego działała jako Główny Punkt Opatrunkowy batalionu sanitarnego „Zaremba"-"Piorun” oddziału „Bakcyl” (budynek PZUW przy Poznańskiej 11). Uczestniczył w walkach w Śródmieściu. W tym czasie jego żona Kazimiera (z d. Kulwiec) została osadzona w przejściowym obozie w Pruszkowie. Tam zgłosiła się jako ochotniczka do służby sanitarnej. Za nielegalną działalność i pomoc w ucieczkach została aresztowana przez gestapo. Po kilkudniowym przesłuchaniu, 17 września została wywieziona do Auschwitz-Birkenau, gdzie pracowała na bloku szpitalnym.

Po upadku powstania Edward Drescher wyszedł z Warszawy z ludnością cywilną. Przedostał się do rodziny przebywającej w Podkowie Leśnej, skąd wraz z synem wyjechał do wsi Zubsuche na Podhalu. Pracował jako lekarz. Po wyzwoleniu zamieszkał w Zakopanem. Tam odnalazła go żona.

W 1945 roku wraz z Morską Grupa Operacyjną wyjechał na Wybrzeże. Był organizatorem Miejskiego Ośrodka Zdrowia i Szpitala Chirurgiczno-Położniczego w Sopocie oraz współorganizatorem Izby Lekarskiej Gdańsko-Pomorskiej (posiadał legitymację nr 3, upoważniającą do wykonywania pracy zawodowej) i Związku Zawodowego Pracowników Służby Zdrowia. W 1946 roku wstąpił do PPS, skąd po dwóch latach został usunięty jako „element obcy klasowo”.

Okres szczeciński

Doc. dr med. Edward Drescher - prorektor PAM w latach 1956-1959

W 1947 roku przeniósł się do Szczecina, gdzie na zlecenie ministra zdrowia i opieki społecznej objął stanowisko inspektora szpitalnictwa. W maju został ordynatorem oddziału chirurgii dziecięcej szpitala PCK, który po roku został przejęty przez Katedrę i Klinikę Chirurgiczną Akademii Lekarskiej (późniejsza Pomorska Akademia Medyczna). W 1949 roku, po obronie rozprawy Powikłania pooperacyjne u dzieci w pierwszych dwóch latach życia i uzyskaniu stopnia doktora medycyny, został konsultantem wojewódzkim z zakresu chirurgii dziecięcej dla województw szczecińskiego i koszalińskiego. Był organizatorem i gospodarzem „Dni Chirurgii Dziecięcej” (12 czerwca 1954), poświęconych nowotworom wieku dziecięcego. Podczas zjazdu uczestnicy z Ośrodka Szczecińskiego wygłosili 5 referatów. W 1955 roku otrzymał tytuł naukowy docenta na podstawie pracy Uszkodzenia urazowe układu kostnego u dzieci i ich leczenie. Rok później został specjalistą krajowym z zakresu chirurgii dziecięcej. W 1957 roku po podziale Katedry Pediatrii na 3 kliniki, objął Klinikę Chirurgii Dziecięcej.

W latach 1956-1959 sprawował funkcję prorektora PAM ds. klinicznych. W czerwcu 1957 roku wyjechał do Wielkiej Brytanii na Zjazd Brytyjskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych w Edynburgu, podczas którego wygłosił wykład w języku francuskim Quelques remarques sur la prophylaxie des traumatismes chez les enfants. W 1961 roku otrzymał tytuł naukowy profesora nadzwyczajnego. Od 1967 roku był członkiem Komisji Deontologicznej Polskiego Towarzystwa Lekarskiego. Jako prezes (1967-1970), a następnie sekretarz generalny Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, współpracował z Instytutem Matki i Dziecka w Warszawie. Za jego sprawą w roku akademickim 1973/74 do programu nauczania w uczelniach lekarskich wprowadzono chirurgię wieku dziecięcego. W 1973 roku otrzymał tytuł naukowy profesora zwyczajnego.

Specjalizował się w leczeniu urazów, chorobach i nowotworach układu kostno-stawowego. Należał do prekursorów leczenia przepukliny pępinowej metodą zachowawczą. Przeprowadził trzecią w Polsce udaną operację niedrożnego przełyku. Ogłosił ponad 90 prac naukowych i podręczników. Od 1957 roku do śmierci był redaktorem „Kroniki PAM”. Współredagował czasopisma „Problemy Chirurgii Dziecięcej” i „Polski Przegląd Chirurgiczny”. W 1972 roku został redaktorem edycji na kraje Europy Wschodniej szwajcarskiego kwartalnika „Progress in Pediatric Surgery”. Wykształcił 28 specjalistów, dzięki którym uruchomiono oddziały chirurgii dziecięcej w Koszalinie i w Słupsku. Był członkiem honorowym PTL. Należał do Societé Internationale de Pédiatrie, British Association of Pediatric Surgeons, Deutsche Gesellschaft fűr Kinderchirurgie. Był członkiem-korespondentem Réunion d’Ortopédie et de la Chirurgie de l’Appareil Moteur de Bordeaux.

Był zapalonym myśliwym i hodowcą róż. Jego ulubionym hobby były wędrówki po Tatrach. Nie tylko w środowisku uważany był za osobę bardzo obowiązkową i oddaną pacjentom. Charakteryzowały go duże poczucie humoru i elokwencja.

Zmarł 16 lipca 1977 roku w Warszawie. Został pochowany na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie (kw. 20E-8-4).

Wybrane publikacje

Edward Drescher w karykaturze Juliana Żebrowskiego (Szczecin 1957)
Publikacja medyczna wydana pod redakcją Edwarda Dreschera (1965)
  • Observations on the Conservative Treatment of Exomphalos, „Archives of Disease in Childhood”, 1963, vol. 38, pp. 135-137
  • Przepuklina przeponowa z rozdarciem osierdzia, „Pediatria Polska” 1956 t. 31 nr 7, s. 797-801
  • Referaty Konferencji Sekcji Chirurgów Dziecięcych Towarzystwa Chirurgów Polskich (redakcja), Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1956
  • Urazy głowy u dzieci, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1972
  • Uszkodzenia urazowe układu kostnego u dzieci i ich leczenie, Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1954
  • Uwagi dotyczące wrodzonej niedrożności przełyku [w:] Pamiętnik VII Konferencji Naukowej Sekcji Chirurgii Dziecięcej Towarzystwa Chirurgów Polskich, Poznań, 18-19 października 1963 r. (pod red. prof. dra Edwarda Dreschera), Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, Warszawa 1965 (z C. Markiewiczem)



Wybrane publikacje poświęcone prof. Edwardowi Drescherowi

  • Jan Grochowski, Kazimierz Łodziński, In Memoriam: Prof. Edward Wilhelm Drescher, „Polski Przegląd Chirurgiczny” 1978 vol. 50, s. 807-808
  • Irena Latawiec-Mazurkiewicz, Jacek Pacanowski, Profesor Edward Drescher (1912-1977) we wspomnieniach i świetle faktów biograficznych [w:] II Sympozjum Sekcji Historycznej Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, Kielce 13-15 czerwca 2002 (pod red. Ireny Smólskiej, Kazimierza Łodzińskiego, Andrzeja Cedry), Pelplin, Warszawa 2003, s. 36-45
  • Irena Mazurkiewicz, Piotr Gazda, Artur Kwas, Edward Drescher zwolennikiem zachowawczego leczenia dużych przepuklin pępowinowych [w:] II Sympozjum Sekcji Historycznej Polskiego Towarzystwa Chirurgów Dziecięcych, Kielce 13-15 czerwca 2002 r. (pod red. Ireny Smólskiej, Kazimierza Łodzińskiego, Andrzeja Cedry), Pelplin, Warszawa 2003, s. 49-54
  • Jacek Pacanowski, Edward Wilhelm Drescher - twórca chirurgii dziecięcej na Pomorzu Zachodnim, „Annales Academiae Medicae Stetinensis” (Roczniki Pomorskiej Akademii Medycznej w Szczecinie) t. 45, s.69-92
  • Jacek Pacanowski, Irena Konopacka-Semadeni, Julia Starkiewiczowa and Edward Drescher - professors of Pomeranian Medical University during Warsaw Uprising [w:] 60. Jubileuszowy Zjazd Towarzystwa Chirurgów Polskich, Warszawa 12-15 września 2001, streszczenia, Warszawa 2001, s. 231
  • Jacek Pacanowski, Prof. dr med. Edward Drescher - jego udział w Powstaniu Warszawskim, „Surgery in Childhood International” 1999, s. 87-91
  • Jacek Pacanowski, Eugeniusz Murawski, Irena Latawiec-Mazurkiewicz, 50 lat chirurgii dziecięcej w Szczecinie - prof. Edward Drescher i jego uczniowie [w:] 60. Jubileuszowy Zjazd Towarzystwa Chirurgów Polskich, Warszawa 12-15 września 2001, streszczenia, Warszawa 2001, s. 228-229
  • Jacek Pacanowski, Eugeniusz Murawski, Irena Latawiec-Mazurkiewicz, 50 lat chirurgii dziecięcej w Szczecinie - prof. Edward Drescher i jego uczniowie [w:] Pamiętnik 60. Jubileuszowego Zjazdu Towarzystwa Chirurgów Polskich - Warszawa 12-15 września 2001, t. 2 (pod red. Piotra Andziaka i Wojciecha Noszczyka), Warszawa 2002, s. 119-123
  • Václav Tošovský, In Memoriam: Professor Edward Drescher, „Rozhledy v chirurgii mesicnik Ceskoslovenske chirurgicke spolecnosti” 1978



Odznaczenia

  • Krzyż Walecznych
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
  • Krzyż AK
  • Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami



Źródła

Bibliografia

  • Edward Gorzkowski, Powstanie i działalność Pomorskiej Akademii Medycznej w latach 1948-1960, „Szczecin. Miesięcznik Pomorza Zachodniego” 1960 nr 10-11
  • Encyklopedia Szczecina t. I A-O (pod red. Tadeusza Białeckiego, autorka hasła Elżbieta Kamińska), Uniwersytet Szczeciński, Szczecin 1999
  • Halina Lizińczyk, Współtwórca kodeksu lekarskiego [w:] Ku Słońcu 125. Księga z miasta umarłych (praca zbiorowa pod red. Mariusza Czarnieckiego), Wydawnictwo Glob, Szczecin 1987
  • Oni tworzyli Uczelnię t. I A-L (pod red. Ireneusza Kojdera), Wydawnictwo PAM, Szczecin 2008
  • Słownik biograficzny Wielkopolski południowo-wschodniej. Ziemia kaliska t. I (pod red. Hanny Tadeusiewicz, autor hasła Zbigniew Kledecki), Kaliskie Towarzystwo Przyjaciół Nauk, Kalisz 1998

Inne

  • Strona internetowa Muzeum Powstania Warszawskiego



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz