Ewa Roman

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ewa Roman
dziennikarka, prezenterka telewizyjna, publicystka
brak zdjecia
Data urodzenia 21 maja 1946
Miejsce urodzenia Szczecin


Ewa Roman (ur. 1946) – dziennikarka, prezenterka telewizyjna, publicystka

Życiorys

Ewa Roman (także Ewa Roman-Kobylińska) urodziła się 21 maja 1946 roku w Szczecinie. Jest córką przedwojennego oficera, działacza ruchu kombatanckiego i publicysty, płk. Józefa Romana. Uczęszczała do VI Liceum Ogólnokształcącego im. S. Czarnieckiego. Studia na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu Politechniki Szczecińskiej ukończyła w 1969 roku.

Pierwszy kontakt z telewizją nawiązała jeszcze podczas studiów, w 1968 roku. Jako urodzona w Szczecinie, zaproszona została do szczecińskiej edycji Telewizyjnego Ekranu Młodych, prowadzonego na antenie ogólnopolskiej m.in. przez Bożenę Walter, Janusza Weissa i Bogusława Wołoszańskiego. W ramach akcji promocyjnej „W Szczecinie urodzeni, w Szczecinie dojrzali”, opowiedziała przed kamerami o swoich planach na przyszłość. Po programie pracę w szczecińskiej telewizji zaproponował jej ówczesny kierownik Redakcji Młodzieżowej, Andrzej Androchowicz.

Początkowo zatrudniona była w Redakcji Młodzieżowej, gdzie m.in. prowadziła popularny program Harcerski kominek. Potem zaczęła przygotowywać własne programy A teraz my, w których wprowadziła formułę partnerskiego redagowania i współprowadzenia programu przez młodzież szkolną. Współpracowała z pasmem ogólnopolskim TV przy programach Studio 2 i W kręgu rodziny, przygotowując felietony, wywiady i materiały, m.in. o Szczecińskiej Pantomimie Głuchoniemych. Jako pierwsza wprowadziła do Telewizji Polskiej tłumacza języka migowego. Kolejno była redaktorem, a następnie kierownikiem Redakcji Informacji i DTV, odpowiadając za prezentacje regionu Pomorza Zachodniego w Dzienniku Telewizyjnym, do którego prowadzenia była często zapraszana. Redagowała Kronikę, główny program informacyjny, emitowany w woj. szczecińskim, koszalińskim, słupskim i pilskim, będąc równocześnie jego prezenterką. W tym czasie program ten uzyskał w badaniach socjologicznych największy wskaźnik wiarygodności. Była publicystką telewizyjną z kartą mikrofonową i ekranową I kategorii. Należała do najpopularniejszych dziennikarek i prezenterek szczecińskiego Ośrodka TV. Od 1974 roku członek Stowarzyszenia Dziennikarzy Polskich. Działała w Zarządzie Oddziału w Szczecinie. Bezpartyjna.

W 1980 roku została wiceprzewodniczącą Komisji Zakładowej NSZZ „Solidarność” w Polskim Radiu i TV Szczecin. Po ogłoszeniu stanu wojennego w dniu 13 grudnia 1981 roku została internowana. W marcu 1982 roku ze względów politycznych została zwolniona z telewizji i objęta wieloletnim zakazem pracy. W 1987 roku wraz z rodziną podjęła decyzję o emigracji do USA. Tam kontynuowała pracę dziennikarki. Wspólnie z grupą Andrzejów – Kobylińskim, Zielińskim ze „Skaldów”, rysownikiem Czeczotem oraz Szymanikiem i Grochowalskim – współtworzyła program etniczny „Polish Television Network”, emitowany w publicznym kanale 31. Program ten prowadziła razem z Jerzym Surdykowskim, a następnie z Andrzejem Krajewskim. Redagowała i prowadziła także program telewizyjny Centrum Polsko-Słowiańskiego (Polish & Slavic Center) Polish and Slavic World, nadawany dla Polaków w Nowym Jorku. Współpracowała również z nowojorską rozgłośnią polonijną „Nasze Radio”, a także z filadelfijskim radiem „Zbliżenia”. Przez kilka lat pracowała na etacie w International Rescue Committee (organizacja założona w 1933 przez Alberta Einsteina) jako asystentka dyrektora ds. rozsiedlania uchodźców politycznych. Jest autorką licznych felietonów, ukazujących się w Nowym Jorku w polskojęzycznej prasie, m.in. w „Nowym Dzienniku” – największej polonijnej gazecie na świecie, oraz w „Kurierze Plus”.

Zamężna z operatorem Andrzejem Kobylińskim.







Nagrody i wyróżnienia



Źródła

Bibliografia

Inne




IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz