Freja z Siedmiu Wysp (TV)

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Freja z Siedmiu Wysp
Freja z Siedmiu Wysp
Pierwsze wydanie Frei w zbiorze Twixt Land and Sea
Autor Joseph Conrad
Wydawca Wydawnictwo J.M.Dent & Sons
Rok wydania 1912
Miejsce wydania Londyn
Zobacz Freja z Siedmiu Wysp w zbiorach Książnicy Pomorskiej.


Freja z Siedmiu Wysp (TV) (1968) – widowisko telewizyjne zrealizowane wg opowiadania Josepha Conrada (Józefa Konrada Korzeniowskiego) – Freya of the Seven Isles. Opowiadanie, obok Uśmiechu fortuny i Ukrytego sojusznika, wchodziło do zbioru Twixt Land and Sea (1912), wydanego po polsku w 1924 roku pod tytułem Między lądem a morzem. Opowiadania łączyło miejsce akcji - obszar Oceanu Indyjskiego, oraz postać narratora - brytyjskiego kapitana Marlowe'a.

Przedstawienie Freja z Siedmiu Wysp wchodziło w skład głośnego cyklu Wieczory z Conradem, realizowanego pod koniec lat sześćdziesiątych w Ośrodku Telewizyjnym w Szczecinie.

Streszczenie

Na jednej z wysp położonych w Holenderskich Indiach Wschodnich mieszka owdowiały duński kupiec Nelson (Nielsen) wraz z córką Freją. O względy pięknej dziewczyny zabiegają angielski kapitan brygu „Bonito”, Jasper Allen, oraz oficer holenderskiego statku wojennego „Neptun”, komandor Heemskirk. Freja postanawia uciec z Jasperem, jednak zazdrosny Heemskirk doprowadza do zniszczenia statku Anglika. Jasper załamuje się psychicznie, zaś dziewczyna wkrótce umiera.

Informacje o przedstawieniu

Tanie wydania Frei - polskie (1968) i angielskie (2003)



Zdjęcia z widowiska

(fot. Krystian Woźniewicz)



O spektaklu

  • (...) Przedstawiony w Dniu Kobiet, drugi z cyklu „Wieczorów z Conradem” pokazywał dzieje Frei, córki plantatora tytoniu z Siedmiu Wysp. A raczej, dzieje jej miłości i tragicznego splotu wydarzeń, jaki ta miłość za sobą pociągnęła. I ten „Wieczór” – podobnie jak poprzedni – poprowadził narrator, Marlowe. I po raz drugi udała się już adaptatorom rzecz niecodzienna – funkcjonalne włączenie do spektaklu narratora. Narrator-Marlowe wprowadza widza w atmosferę Siedmiu Wysp, jego opowiadanie uzupełnia pokazywane wydarzenia, ale jednocześnie sam jest niejako uczestnikiem tych wydarzeń. Rola jego nie ogranicza się do roli komentatora, stojącego poza akcją nudziarza. I takiemu chyba ustawieniu owej postaci zawdzięcza swój sukces szczecińskie przedstawienie. Udała się w tym przedstawieniu rzecz jeszcze jedna. Conrad bywa dosyć często rozpatrywany przez pryzmat Dostojewskiego. Tymczasem jego psychologizm jest zupełnie innego autoramentu. Conrad nie charakteryzuje wszechstronnie swoich postaci, bo ta charakterystyka nie jest mu do niczego potrzebna. Ukazuje natomiast różne (dla nas, zwykłych zjadaczy chleba, niespodziewane) uwarunkowania, jakie rządzą charakterami ludzi morza. Pokazuje ludzi w działaniu, a nie w trakcie myślenia. Rzutuje to oczywiście na ustawienie ról w spektaklu telewizyjnym. I tak też – zgodnie z wzmiankowaną koncepcją zagrała Freję Irena Kownas, dla której jej ukochany i jego bryg to jedno: tak zagrał porucznika holenderskiego Bohdan A. Janiszewski – zacięty w swej zemście, co do której nie ma najmniejszej wątpliwości, że będzie skuteczna. Tę jednolitość rozbijało jedynie kilka scen ze starym Nelsonem. Można wytknąć jeszcze kilka błędów – jak wypadanie z rytmu w rozmowie Nelsona z Marlowem, jak zbyt chyba już karykaturalne potraktowanie w planie dźwiękowym momentu rozbicia brygu Allena. Wszystko to jednak nie umniejsza sukcesu, jaki – już nie po raz pierwszy – odniósł młody przecież teatr szczecińskiej telewizji. (Jadwiga Szymańska, Spotkanie z Freją)



Inne spektakle z cyklu Wieczory z Conradem



Źródła

Bibliografia

  • Wanda Krzemińska, Wieczory z Conradem. Rozmowa z Wiesławem Wodeckim, „Ekran” 1969 nr 9, s. 14-15
  • Janina Szymańska, Spotkanie z Freją, „Ekran” 1968 nr 13, s. 15

Inne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz