Henryk Szumski

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Henryk Szumski
żołnierz
Data urodzenia 6 kwietnia 1941
Miejsce urodzenia Potulice
Data śmierci 30 stycznia 2012
Miejsce śmierci Komorowo
Narodowość polska


Henryk Szumski (1941-2012) - gen. bryg., zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12 Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie.

Życiorys

Henryk Szumski urodził się 6 kwietnia 1941 w Potulicach, w powiecie wągrowieckim, w Wielkopolsce. Syn Józefata i Salomei z Nowaków. Absolwent Technikum Kolejowego w Poznaniu.

Służbę wojskową rozpoczął w Oficerskiej Szkole Wojsk Pancernych w Poznaniu 28 września 1961 roku. Promowany na podporucznika w roku 1964. Objął stanowisko dowódcy plutonu czołgów 68. Pułku Czołgów z 20. Dywizji Pancernej w Budowie. W latach 1966-1968 był dowódcą kompanii czołgów, a następnie studiował na Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Po jej ukończeniu w roku 1971 został początkowo szefem sztabu - zastępcą dowódcy, a następnie dowódcą 24. Pułku Czołgów w Stargardzie Szczecińskim.

W latach 1976-1978 pełnił funkcję szef sztabu - zastępcy dowódcy, a przez kilka miesięcy dowódcy 16. Kaszubskiej Dywizji Pancernej w Elblągu. W latach 1978-1980 odbył studia w moskiewskiej Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im. Woroszyłowa, ukończone ze złotym medalem.

Od 23 września 1980 do 7 stycznia 1984 roku dowodził 12. Dywizją Zmechanizowaną im. Armii Ludowej w Szczecinie. Dywizja w latach 1981-1983 trzykrotnie uzyskała tytuł przodującego związku taktycznego Wojska Polskiego i została wyróżniona medalem „Za Wybitne Osiągnięcia w Służbie Wojskowej”, a dowódcę wpisano do Honorowej Księgi Czynów Żołnierskich.

24 września 1983 roku otrzymał awans na generała brygady.

W latach 1984-1986 był szefem sztabu - zastępcą dowódcy Pomorskiego Okręgu Wojskowego w Bydgoszczy. Od roku 1986 zastępca szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego ds. operacyjnych. 17 października 1987 roku objął dowództwo Śląskiego Okręgu Wojskowego we Wrocławiu.

W roku 1988 awansował na stopień generała dywizji.

W latach 1989-1990 był I zastępcą szefa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, a następnie szefem Głównego Zarządu Szkolenia Bojowego Wojska Polskiego. W roku 1993 mianowany inspektorem w Grupie Inspektorów Kierownictwa Sztabu Generalnego Wojska Polskiego, w roku 1996 został przeniesiony do dyspozycji kadrowej Ministerstwa Obrony Narodowej i oddelegowany do Biura Bezpieczeństwa Narodowego. Od 10 marca 1997 roku był szefem Sztabu Generalnego Wojska Polskiego w stopniu generała broni.

W roku 1999 został wybrany na honorowego prezesa Towarzystwa Wiedzy Obronnej.

Od 30 września roku 2000 pozostawał w dyspozycji MON. 6 kwietnia roku 2001 zakończył służbę wojskową, przechodząc w stan spoczynku. 28 grudnia roku 2001 został powołany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego przy Prezydencie Rzeczypospolitej, w której zasiadał do 22 grudnia 2005 roku.

Jest współautorem, wraz z prezydentem Ryszardem Kaczorowskim, książki „Rzeczpospolita czasu wojny. Rozkazy Naczelnego Wodza do żołnierzy 1939 – 1945” (Warszawa 1997).

Henryk Szumski zmarł 30 stycznia 2012 roku w Komorowie (powiat pruszkowski).

Odznaczenia

Henryk Szumski został odznaczon m.in.:

  • Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski
  • Orderem Sztandaru Pracy II klasy
  • Orderem Czerwonej Gwiazdy
  • Orderem Legii Honorowej
  • Legią Zasług USA

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 4 (S-Ż). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz