Jan Banucha

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jan Banucha
scenograf, artysta malarz
brak zdjecia
Data urodzenia 7 maja 1934
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 17 lipca 2008
Miejsce śmierci Szczecin
Miejsce spoczynku Cmentarz Centralny w Szczecinie (kw. 22B-10-4)
Lokalizacja grobu zobacz na mapie


Laureat1.png

Jan Banucha (1934-2008) – scenograf, artysta malarz

Życiorys

Jan Banucha urodził się 7 maja 1934 roku w Warszawie. W 1957 roku ukończył studia na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych.

Jako scenograf zadebiutował w Teatrze Wybrzeże w Gdańsku w Nosorożcu Eugene Ionesco w reżyserii Zygmunta Hübnera. W ponad czterdziestoletniej karierze zawodowej zrealizował ponad 500 prac scenograficznych na potrzeby czołowych scen polskich. Współpracował z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku (1959-1960, 1977, 1979, 1982-1985, 1988, 1990, 1992-1994), z warszawskimi teatrami – Klasycznym (1966, 1972), Studenckim Teatrem Satyryków (1971), Współczesnym (1973), Ziemi Mazowieckiej (1974, 1978), Powszechnym (1975-1977, 1979, 1980, 1982, 1985, 1986, 1988), Dramatycznym (1978), Popularnym (1984, 1987), Nowym (1986, 1988, 1989), Ateneum im. Stefana Jaracza (1988), z krakowskimi teatrami – Starym im. H. Modrzejewskiej (1976, 1977), im. J. Słowackiego (1983), Teatrem STU (1999), jeleniogórskimi teatrami – Dolnośląskim (1967-1968) i im. C. K. Norwida (1975), łodzkimi teatrami – Powszechnym 1976-1978) i Nowym (1989-1992), a także z Teatrem Dramatycznym w Wałbrzychu (1973, 1987), Lubuskim Teatrem im. Kruczkowskiego w Zielonej Górze (1974, 1975, 1994), Teatrem Ziemi Pomorskiej w Grudziądzu, Muzycznym w Słupsku (1978), Bałtyckim Teatrem Dramatycznym im. J. Słowackiego w Koszalinie (1979, 1990-1992, 2000), z Teatrem Dramatycznym w Gdyni (1979), Teatrem im. J. Kochanowskiego w Opolu (1980, 1981, 1983, 1984, 1988, 1989, 1993), Opolskim Teatrem Lalki i Aktora im. Alojzego Smolki (1983), Teatrem im. A. Mickiewicza w Częstochowie (1984, 1985), Teatrem Rozrywki w Chorzowie (1990), Teatrem im. Siemaszkowej Rzeszowie (1992-1994), Teatrem im. W. Bogusławskiego w Kaliszu (1993), Teatrem im. W. Horzycy w Toruniu (1993), Polskim w Bydgoszczy (1995), z wrocławskim Teatrem Współczesnym (1995, 1996), Teatrem im. Juliusza Osterwy w Gorzowie Wielkopolskim (1996-1999, 2001), Dramatycznym w Elblągu (2000, 2001) oraz z Teatrem Polskim im. Konieczki w Bydgoszczy (2002). W 1973 roku stworzył też scenografię dla Teatru im. Gorkiego w Kujbyszewie.

Wraz ze swoimi przyjaciółmi, reżyserem Ryszardem Majorem i kompozytorem Andrzejem Głowińskim, tworzyli słynny w środowisku teatralnym tercet. Wspólnie zrealizowali kilkadziesiąt przedstawień.

Od wczesnych lat sześćdziesiątych współpracował z Telewizją Polską, projektując scenografię i kostiumy do kilkudziesięciu przedstawień Teatru Telewizji.

Okres szczeciński

Ze Szczecinem twórca związany był od 1968 roku. Jako scenograf początkowo współpracował z Państwowymi Teatrami Dramatycznymi (1969, 1971-1975), a po reorganizacji placówki, z Teatrem Polskim i Współczesnym (sez. 1977/78, 1980, 1982-1990, 1992-2007). W latach 1992-2004 zatrudniony był na pół etatu na stanowisku scenografa w Teatrze Polskim. Tworzył także scenografie i kostiumy dla Opery i Operetki w Szczecinie (1993), Teatru „13 Muz” (1993, 2004) oraz Teatru Krypta i Piwnicy przy Krypcie. Swoją pierwszą scenografię na szczecińskiej scenie przygotował w 1969 roku do spektaklu Sonnenbruchowie wg Niemców Leona Kruczkowskiego. Łącznie zrealizował około 100 przedstawień.

W 1992 roku został laureatem prestiżowej Nagrody Artystycznej Miasta Szczecina.

Żonaty z Niną Grudnik, aktorką szczecińskich scen. Córka Katarzyna Banucha jest uznanym scenografem.

Zmarł 17 lipca 2008 roku w Szczecinie. Został pochowany 24 lipca na Cmentarzu Centralnym (kw. 22B-10-4).

Prace scenograficzne (Szczecin)

Tytuł Autor Reżyseria Forma twórczości Teatr Data premiery
Sonnenbruchowie Leon Kruczkowski Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 12 września 1969
Portret Marii Józef Gruda Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 16 listopada 1969
Wesele Stanisław Wyspiański Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 10 maja 1970
Przepis ze starej kroniki Jerzy Broszkiewicz Ewa Kołogórska scenografia Teatr Krypta 28 marca 1971
Rzecz o Alkasynie i Nikolecie Anonim z XIII wieku Ewa Kołogórska scenografia Teatr Krypta 6 marca 1972
Sen nocy letniej William Shakespeare Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Sala Księcia Bogusława Zamku Książąt Pomorskich) 2 lipca 1972
Jan Maciej Karol Wścieklica Stanisław Ignacy Witkiewicz Aleksander Strokowski scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 15 października 1972
Lubow Jarowaja Konstanty Treniew Piotr Monastyrski (ZSRR) scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 15 grudnia 1972
Damy i huzary Aleksander Fredro Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 17 grudnia 1972
Śmierć Kopernika Józef Gruda Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 28 lutego 1973
Oskarżyciel publiczny Fritz Hochwalder Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 9 czerwca 1973
Awantura w Chioggi Carlo Goldoni Jitka Stokalska scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 10 marca 1974
Awans Edward Redliński Maciej Englert scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Polski) 8 maja 1974
Czerwone pantofelki Paul Kester Jerzy Wąsowicz scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 3 listopada 1974
Dziesięć paradoksów prokuratora Kempnera Józef Gruda Józef Gruda scenografia Państwowe Teatry Dramatyczne (Teatr Współczesny) 1 lutego 1975
Horsztyński Juliusz Słowacki Krzysztof Rotnicki scenografia Teatr Polski 20 marca 1976
Szczęśliwe wydarzenie Sławomir Mrożek Janusz Kozłowski scenografia Teatr Polski 28 sierpnia 1976
Antygona Sofokles Janusz Bukowski scenografia Teatr Polski (Sala Księcia Bogusława Zamku Książąt Pomorskich) 3 listopada 1977
Romeo i Julia William Shakespeare Janusz Bukowski scenografia Teatr Polski 21 czerwca 1980
Operetka Witold Gombrowicz Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 10 grudnia 1982
Czekając na Godota Samuel Beckett Stanisław Hebanowski, Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 25 lutego 1983
Kobieta, która zabiła Sidney Garrick Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 18 czerwca 1983
Nie-Boska komedia Zygmunt Krasiński Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 16 grudnia 1983
Wysocki Władysław Zawistowski Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 14 września 1984
Białe małżeństwo Tadeusz Różewicz Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 21 grudnia 1984
Matka Stanisław Ignacy Witkiewicz Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 14 czerwca 1985
W mrokach złotego pałacu, czyli Bazylissa Teofanu Tadeusz Miciński Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 6 grudnia 1985
Baśń o wronim oku Jacek Kotlica Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 17 maja 1985
Ławeczka Aleksander Gelman Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 14 marca 1987
Życie jest snem Pedro Calderon de la Barca Andrzej May scenografia Teatr Polski 27 marca 1987
Opętani Witold Gombrowicz Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 24 maja 1987
Wesele Stanisław Wyspiański Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 5 grudnia 1987
Idiota Fiodor Dostojewski Andrzej May scenografia Teatr Polski 27 marca 1988
Listy do Niny Stanisław Ignacy Witkiewicz Ryszard Major scenografia Teatr Telewizji 25 sierpnia 1988
Adam i Ewa Michaił Bułhakow Jacek Andrucki scenografia Teatr Współczesny 7 października 1988
Kabaret Kici-Koci Miron Białoszewski Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 26 listopada 1988
Ostatnia noc Sokratesa Stefan Canew Zbigniew Mamont scenografia Teatr Polski 11 grudnia 1988
Pieśń nad pieśniami Wiesław Dymny Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 18 grudnia 1988
Audiencja; Protest; Wernisaż Václav Havel Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 26 listopada 1989
Bóg Woody Allen Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 18 lutego 1990
Mała apokalipsa Tadeusz Konwicki Tadeusz Zapaśnik scenografia Teatr Współczesny 31 marca 1990
Historia Witold Gombrowicz Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 24 czerwca 1990
Pieśń nad pieśniami Wiesław Dymny Adam Opatowicz i Henryk Gęsikowski (animacja projektu) scenografia (z Jerzym Kukorowskim) Piwnica przy Krypcie 16 lutego 1991 (w ramach Dni Wiesława Dymnego 16-25 lutego 1991)
Kto się boi Wirginii Woolf? Edward Albee Henryk Gęsikowski scenografia Teatr Krypta 15 lutego 1992
Kto się boi Wirginii Woolf? Edward Albee Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 1 marca 1992
Kopciuszek Eugeniusz Szwarc Anna Augustynowicz scenografia Teatr Współczesny 28 maja 1992
Madame Dubarry Karl Millöcker Edwin Zbonek scenografia Opera i Operetka 21 września 1992
Sztuka bez postaci Ronald Duncan Adam Opatowicz aranżacja przestrzeni Teatr Krypta 27 września 1992
Miłość Don Perlimplina do Belisy w jego ogrodzie Federico Garcia Lorca Adam Opatowicz scenografia Teatr Krypta 17 października 1992
Terminator Peter Handke Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 24 października 1992
Maciej Korbowa i Bellatrix Stanisław Ignacy Witkiewicz Anna Augustynowicz scenografia Teatr Współczesny 13 listopada 1992
Brel Jacques Brel Kazimierz Knol scenografia Teatr Współczesny 11 grudnia 1992
Sie kochamy Murray Schisgal Marek Sawicki scenografia Teatr Krypta (scena Piwnicy przy Krypcie) 6 lutego 1993
Edward II Christopher Marlowe Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 14 lutego 1993
Oskarżony Wiesław Dymny Wojciech Siemion scenografia Teatr Krypta 17 lutego 1993
Bunia Roberto Cossa Ryszard Major scenografia Teatr Polski 27 marca 1993
Bal u Salomona Konstanty Ildefons Gałczyński Ryszard Major scenografia Teatr Krypta 21 kwietnia 1993
Antygona Sofokles Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 11 września 1993
Gra snów Carl Michael Belman, Pär Lagerkvist, Ingmar Bergman, August Strindberg Adam Opatowicz scenografia Teatr Krypta 3 października 1993
Taniec na cudzym weselu Hanna Krall Ewa Kołogórska scenografia Teatr „13 Muz” 8 listopada 1993
Białe noce Fiodor Dostojewski Zbigniew Wilkoński scenografia Teatr Polski 20 listopada 1993
Serce pęka po cichu – Artyści dzieciom (koncert charytatywny) Adam Opatowicz, Tomasz Jankiewicz scenografia (z Leszkiem Żebrowskim i Arkadiuszem Gacparskim) Piwnica przy Krypcie (sala Opery i Operetki) 22 stycznia 1994
No i jak będzie? Z tym wszystkim (I co będzie) Edward Stachura Adam Opatowicz scenografia Teatr Krypta 5 lutego 1994
Ferdydurke Witold Gombrowicz Ryszard Major scenografia Teatr Polski 4 czerwca 1994
Paragraf 22 Joseph Heller Tomasz Obara scenografia Teatr Współczesny 18 czerwca 1994
Ubu król, czyli Polacy Alfred Jarry Ryszard Major scenografia Teatr Polski 13 listopada 1994
Burzliwe życie Lejzorka Rojtszwańca Ilja Erenburg Jan Szurmiej scenografia Teatr Polski 7 stycznia 1995
Czarna komedia Peter Shaffer Marcin Ehrlich scenografia Teatr Polski 26 lutego 1995
Czarowna noc Sławomir Mrożek Bartłomiej Wyszomirski scenografia Teatr Polski 12 marca 1995
Świeczka zgasła Aleksander Fredro Bartłomiej Wyszomirski scenografia Teatr Polski 12 marca 1995
Garderobiany Ronald Harwood Wojciech Solarz scenografia Teatr Polski 7 kwietnia 1995
Skarby Złotej Kaczki Mirosław Łebkowski, Stanisław Werner Adam Dzieciniak scenografia Teatr Polski 1 czerwca 1995
Solaris Stanisław Lem Stefan Szlachtycz scenografia Teatr Polski 10 grudnia 1995
Podróż do krańca mapy Roman Zawistowski Ryszard Major scenografia Teatr Polski 10 lutego 1996
Zbrodnia i kara Fiodor Dostojewski Edward Żentara scenografia Teatr Polski 16 marca 1996
Diabły polskie Zbigniew Książek Adam Opatowicz scenografia Teatr Polski 30 marca 1996
Wielbiciel Bob Randall Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Polski 8 listopada 1996
Porwanie Baltazara Gąbki Stanisław Pagaczewski Adam Opatowicz scenografia Teatr Polski 12 stycznia 1997
Pornograf Georges Brassens Janusz Józefowicz scenografia Teatr Polski 25 stycznia 1997
Judasz (monodram) Leonid Andrejew Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Krypta 22 marca 1997
Wieczór Trzech Króli William Shakespeare Aleksander Wilkin scenografia Teatr Polski 27 marca 1997
Notatki wariata Mikołaj Gogol Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Polski 12 września 1997
Damy i huzary Aleksander Fredro Ryszard Major scenografia Teatr Współczesny 13 września 1997
Eskurial Michel de Ghelderode Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Krypta 4 października 1997
Księga raju Icyk Manger Artur Hofman scenografia Teatr Polski 24 października 1997
Oskarżyciel publiczny Fritz Hochwalder Stefan Szaciłowski scenografia Teatr Polski 30 listopada 1997
Zemsta Aleksander Fredro Janusz Józefowicz scenografia Teatr Polski 9 stycznia 1998
Śmierć białej pończochy Marian Pankowski Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Polski 7 lutego 1998
Balladyna Juliusz Słowacki Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Krypta 17 kwietnia 1998
Sztuka Yasmina Reza Ryszard Major dekoracje i kostiumy Teatr Polski 25 września 1998
Ogrody czasu Federico Garcia Lorca Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 3 października 1998
Cztery koty, czyli pies z kulawą nogą program składany Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 7 listopada 1998
Skóra węża Slobodan Snajder Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Krypta 23 listopada 1998
Wizyta starszej pani Friedrich Dürrenmatt Ryszard Major scenografia Teatr Polski 6 lutego 1999
Rewizor Mikołaj Gogol Wojciech Solarz scenografia Teatr Polski 29 maja 1999
Mayday Ray Cooney Stefan Szaciłowski scenografia Teatr Polski 14 sierpnia 1999
Antygona Sofokles Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 16 października 1999
Przygody rozbójnika Rumcajsa Vaclav Čtvrtek, Sasa Lichy Adam Dzieciniak dekoracje i kostiumy Teatr Polski 11 grudnia 1999
Latający cyrk Monty Pythona Monty Python Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 1 kwietnia 2000
Trans-Atlantyk Witold Gombrowicz Wiesław Górski dekoracje i kostiumy Teatr Polski 14 października 2000
Play Strindberg Friedrich Dürrenmatt Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Polski 20 listopada 2000
Mistrz i Małgorzata Michaił Bułhakow Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 9 grudnia 2000
Okno na parlament Ray Cooney Stefan Szaciłowski dekoracje i kostiumy Teatr Polski 14 lutego 2001
Ofelia niewinnie w wodzie... Renata Litwinowa Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Stowarzyszenie OFFicyna 26 kwietnia 2001
Dekameron Giovanni Boccaccio Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Polski 12 maja 2001
Kolacja na cztery ręce Paul Barz Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 21 września 2001
Hamlet William Shakespeare Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 7 czerwca 2002
Kordian Juliusz Słowacki Andrzej Rozhin dekoracje i kostiumy Teatr Polski 21 września 2001
Wdowa po prenumeratorze „Tygodnika Ilustrowanego" program składany Adam Opatowicz scenografia Teatr Polski 26 października 2002
Wariat i zakonnica, czyli Nie ma złego, co by na jeszcze gorsze nie wyszło Stanisław Ignacy Witkiewicz Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 9 listopada 2002
Chłopcy Stanisław Grochowiak Adam Opatowicz scenografia Teatr Polski 27 marca 2003
Ubu niewolnik czyli Francuzi Alfred Jarry Wiesław Górski dekoracje i kostiumy Teatr Polski 26 kwietnia 2003
Kolacja dla głupca Francis Veber Anna Kękuś dekoracje i kostiumy Teatr Polski 16 sierpnia 2003
Faust Johann Wolfgang Goethe Ryszard Major dekoracje i kostiumy Teatr Polski 8 listopada 2003
Prywatna klinika John Chapman, Dave Freeman Stefan Szaciłowski dekoracje i kostiumy Teatr Polski 6 lutego 2004
Piosennik program składany Andrzej Poniedzielski i Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 14 lutego 2004
Sen nocy letniej William Shakespeare Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 12 sierpnia 2004
Orbanowa István Örkény Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz opieka scenograficzna Teatr „13 Muz” 13 grudnia 2004
Igraszki z diabłem Jan Drda Wojciech Solarz scenografia Teatr Polski 2 stycznia 2005
Wyznania św. Augustyna św. Augustyn Henryk Gęsikowski współpraca artystyczna i kostiumy przedstawienie impresaryjne 11 czerwca 2005
Cień Wojciech Młynarski Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 18 czerwca 2005
Mayday 2 Ray Cooney Stefan Szaciłowski scenografia Teatr Polski 29 grudnia 2005
Play Strindberg Friedrich Dürrenmatt Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz scenografia Teatr Polski 15 grudnia 2006
Stacyjka Zdrój Jeremi Przybora, Jerzy Wasowski Adam Opatowicz i Andrzej Poniedzielski scenografia Teatr Polski 31 marca 2007
Gąska Nikołaj Kolada Anna Kękuś-Poks scenografia Teatr Polski 10 listopada 2007
Burza William Shakespeare Adam Opatowicz dekoracje i kostiumy Teatr Polski 14 sierpnia 2008
To ja... (na podst. Zbrodni i kary) Fiodor Dostojewski Tatiana Malinowska-Tyszkiewicz konsultacja scenograficzna Teatr Krypta 20 września 2008
Sen nocy letniej William Shakespeare Adam Opatowicz kostiumy Teatr Polski (Scena na Łasztowni) 24 sierpnia 2018



Wystawy plastyczne

  • 1989 – wystawa 50 scenografii Jana Banuchy – Klub „13 Muz”, Szczecin
  • 1993 – wystawa prac malarskich (wspólnie z Michałem Biernackim) – Galeria Południowa Zamku Książąt Pomorskich, Szczecin



Nagrody

  • 1970 – nagroda za scenografię do Wesela Stanisława Wyspiańskiego w Teatrach Dramatycznych w Szczecinie na XII FTPP w Toruniu
  • 1974 – wyróżnienie za scenografię do Oskarżyciela publicznego Fritza Hochwaldera i Awans Edwarda Redlińskiego w Teatrach Dramatycznych w Szczecinie na XVI FTPP w Toruniu
  • 1992Nagroda Artystyczna Miasta Szczecina
  • 1996Oko Recenzenta - nagroda specjalna szczecińskich krytyków
  • 1997 – wyróżnienie za scenografię do Wieczoru Trzech Króli w reż. Aleksandra Wilkina w Teatrze Polskim w Szczecinie na Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku



Odznaczenia

  • 2005 – Złoty Krzyż Zasługi



O Janie Banusze

  • (...) Realistyczna scenografia Jana Banuchy z widokiem na typowy wiejski pod­wórzec z wozem, broną, pieńkami znad których (a jakże) sypią się pod uderzeniami siekiery drewniane szczapy. Są i opłotki, jest chału­pa — no i Wścieklica ubrany akuratnie, z chłopska. Wszystko po prostu jasno i zrozumiale. I za to brawa dla Banuchy. (Bogdan Wojtczak, Kariera Poszczególnego, „Kurier Szczeciński” 1972 nr 268, s. 4)
  • (...) Jan Banucha, oprawiający wszystkie te komplikacje w dekoracyjne ramy, jest niekwestionowanym współautorem scenicznych „Opętanych”. Nie powiem, że dawno nie widzieliśmy tak świetnej scenografii (bo widzieliśmy ją w Teatrze Polskim na „Życiu snem”, gdzie Banucha zbudował zupełnie inny, acz równie doskonały świat dla toczącej się akcji). Obecnie, we Współczesnym, surrealizmowi, grozie, Gombrowiczowskiej dziwności dał wystrój nie do opisania. (Jan Frycz, Coś z Gombrowicza, „Kurier Szczeciński” 1987 nr 109)



Ciekawostki

  • Wybitny scenograf był znany z tego, że postać kiczowatego „jelenia na rykowisku” wkomponowywał w dekoracje różnych swoich przedstawień



Źródła

Bibliografia

Inne




IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz