Jezierzyce

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jezierzyce
Jezierzyce
Ulica Topolowa
Nazwa niemiecka Jeseritz
Dzielnica Prawobrzeże
Ulica Mostowa

Jezierzyce (niem. Jeseritz) - to najdalej na południowy-wschód wysunięta część miasta[1], od wschodu granicząca z gruntami Śmierdnicy (niem. Mühlenbeck).

Historia

W Jezierzycach dokonano najstarszych odkryć archeologicznych w okolicach Szczecina: narzędzi krzemiennych z okresu późnego paleolitu. Natomiast z okresu młodszego mezolitu odnaleziono pozostałości dwóch obozowisk myśliwskich i pojedyncze narzędzia krzemienne. W latach 90-tych XIX wieku na cmentarzysku urnowym przy granicy działki H. Rehmer’a w Jezierzycach wykopano grób w którym odnaleziono 3 pierścienie z brązu, bogato zdobiony pręt obronny tzw. Stangentutulus, nóż z brązu oraz fragment noża do golenia.

Pierwsza źródłowa wzmianka o Jezierzycach pochodzi z 26 września 1226 roku, gdzie wieś wymieniana jest w potwierdzeniu księcia Barnima I jako własność klasztoru cystersów w Kołbaczu. Kolejne potwierdzenie książęce o przynależności wsi do klasztoru z Kołbaczu pochodzi z 1283 roku. Cystersi wykorzystywali Jezierzyce w roli zaplecza młynarskiego, tworząc liczne spiętrzenia wód Płoni, m.in. Staw Cysterski (niem. Ober Teich) oraz Staw Klasztorny (niem. Unter Teich). Rzeka dzięki regulacjom służyła do napędzania młynów wodnych i tartaku. W 1628 roku w Jezierzycach były tylko 3 młyny wodne, bez żadnych gospodarstw rolnych. Dwa lata później właścicielem wsi został szwedzki kanclerz Christian Schwallenberg, władając tu do 1653 roku. W 1771 roku zamknięto tartak i jeden młyn z powodu obniżenia lustra wody. Budynki mieszkalne dla pracowników i zabudowę pomocniczą wyburzono, a ziemię podzielono na 16 parceli zagrodniczych. Każda z nich liczyła 15-20 mórg ziemi, zaś parcela sołtysa - 28 mórg. W 1786 roku mieszkały we wsi rodziny: sołtysa, chałupnika oraz 16 zagrodników, zajmując w sumie 20 domów. Na mapie z 1824 roku dostrzec można, iż jest to zabudowa typowa dla wsi ulicowej (z osią wzdłuż obecnej ul. Topolowej), którą tworzyło 18 gospodarstw oraz 7 gospodarstw położonych przy obecnej ul. Relaksowej.

W 1868 roku wieś składała się z 16 gospodarstw chłopskich, 2 zagrodniczych i 19 chałupniczych - zamieszkiwanych łącznie przez 490 osób. Wymienia się 57 właścicieli gruntów, posiadających głównie małe parcele. Jedna z nich, bardziej rozbudowana, nosiła nazwę ”Blinder Winkel”. W 1925 roku liczba mieszkańców nie zmieniła się, odnotowano 72 domy mieszkalne i 137 budynków gospodarczych. Jezierzyce od 1818 do 1945 roku wchodziły w skład powiatu gryfińskiego (niem. Kreis Greifenhagen). W 1939 roku wieś zamieszkiwały 464 osoby.

W 1990 roku Jezierzyce zamieszkiwało około 400 osób. W latach 90-tych XX wieku przy ul. Gościnnej funkcjonował Ośrodek Wypoczynkowy Wojewódzkiego Przedsiębiorstwa Przemysłu Zbożowo-Młynarskiego ”PZZ”. Obecnie w Jezierzycach nie ma żadnych zakładów przemysłowych. Obok starej rolniczej zabudowy powstaje nowa zabudowa willowa.

Nazwę wsi Jezierzyce wprowadzono urzędowo w 1947 roku, zmieniając poprzednią niemiecką nazwę Jeseritz[2].

IES64.png Autor opracowania: Marek Łuczak


Turystyka

Przez Jezierzyce prowadzą szlaki turystyczne:

Przypisy

  1. Jezierzyce. W: Krajowy Rejestr Urzędowy Podziału Terytorialnego Kraju [on-line]. Główny Urząd Statystyczny. [dostęp 2010-05-06].
  2. Rozporządzenie Ministrów: Administracji Publicznej i Ziem Odzyskanych z dnia 15 marca 1947 r. (M.P. z 1947 r. Nr 37, poz. 297, s. 5)

Zobacz też

200px-Commons-logo.svg.png

Linki zewnętrzne