Johann Ludwig Hugo Simons

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Johann Ludwig Hugo Simons (ur. 1 lipca 1893 roku w Velbert, zm. 28 marca 1972 roku w Yonkers w stanie Nowy Jork), (komisaryczny) prezydent regencji szczecińskiej w latach 1930-1931.

Życiorys

Hans (właściwie Johann Ludwig Hugo) Simons był synem sędziego w Velbert Waltera Simonsa, późniejszego prezydenta Sądu Rzeszy w Lipsku, który po śmierci Friedricha Eberta pełnił obowiązki prezydenta Rzeszy. Studia prawnicze, które rozpoczął po ukończeniu Gimnazjum Schillera w Berlinie-Lichterfelde, zostały przerwane wraz z wybuchem I wojny światowej. Do 1918 roku służył jako oficer, zarówno na froncie zachodnim, jak i wschodnim. W 1918 roku współzałożył Ligę Niemiecką na rzecz Ligi Narodów (Deutsche Liga für Völkerbund), w której na początku działał jako protokolant, a potem kierownik oddziału. W 1921 roku zakończył w Królewcu studia, uzyskując stopień doktora prawa, i został kierownikiem Niemieckiej Wyższej Szkoły Polityki.

W 1922 roku został pomocnikiem w ministerstwie spraw wewnętrznych Rzeszy i radcą regencji. Rok później przeszedł do pruskiego ministerstwa spraw wewnętrznych, gdzie otrzymał posadę referenta pomocniczego; jednocześnie awansował na nadradcę regencji. W 1924 roku przeszedł w tymczasowy stan spoczynku. W latach 1925-1929 wykładał w Niemieckiej Wyższej Szkole Polityki. W 1927 roku wrócił do pruskiego ministerstwa spraw wewnętrznych jako radca ministerialny. Od 1930 do 1931 roku pełnił obowiązki prezydenta regencji szczecińskiej, następnie był prezydentem regencji legnickiej. 21 lipca 1932 roku musiał ustąpić z zajmowanego stanowiska ze względów politycznych. Od 16 grudnia 1932 roku przez krótki czas brał udział w pracach ministerstwa państwa. W 1933 roku wyemigrował do Anglii, gdzie został zatrudniony w London School of Economics, a w 1934 roku udał się do Stanów Zjednoczonych Ameryki. Tutaj od 1935 roku nauczał w nowojorskiej New School for Social Researches, której został dziekanem (1943-1950) i prezydentem (1950-1960). W grudniu 1939 roku został pozbawiony niemieckiego obywatelstwa.

Po wojnie, w latach 1947-1949, był doradcą przy amerykańskiej administracji wojskowej w okupowanych Niemczech, ponadto pośrednikiem w kontaktach z Radą Parlamentarną w Bonn. W 1960 roku opuścił New School for Social Researches i przez następną dekadę był doradcą Fundacji Forda – do 1965 roku w Indiach, następnie doradzał przy projektach związanych z rozwojem szkolnictwa wyższego w Ameryce Łacińskiej.

Źródła

Bibliografia

  • Michael Hepp (red.), Die Ausbürgerung deutscher Staatsangehöriger 1933-45 nach den im Reichsanzeiger veröffentlichten Listen. Band 1, K. G. Saur, München, 1985, ISBN 3-598-10538-X.
  • Robert M. W. Kempner (recenzja): Ernst C. Stiefel, Frank Mecklenburg, Deutsche Juristen im amerikanischen Exil (1933-1950) [w:] Ius Commune. Zeitschrift für Europäische Rechtsgeschichte. Band 19, Verlag Vittorio Klostermann, Frankfurt am Main, 1992.
  • Gerhard Simons, Lebensstufen, Books on Demand Gmbh, Norderstedt, 2004, ISBN 3-8334-1296-8.
  • Reinhold Zilch (red.), Bärbel Holtz, Die Protokolle des Preußischen Staatsministeriums 1817–1934/38. Band 12 [w:] Berlin-Brandenburgische Akademie der Wissenschaften (wyd.): Acta Borussica. Neue Folge, Olms-Weidmann, Hildesheim 2004, ISBN 3-487-12704-0.



IES64.png
Autor opracowania: Bartosz Morylewski