Johannes Wussow

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Johannes Wussow
Sołtys Szczecina 1295 - 1306
Data śmierci 1317
Narodowość Pomorzanin

Johannes Wussow – syn Wessela i Grety von Platen; sołtys Szczecina w latach 12951306 i 1315, rajca miejski (główny rajca Szczecina w 1291), dyplomata, handlowiec, rycerz i zamożny posiadacz ziemski (ponad 100 łanów), uznany za założyciela rodu Wussowów. M.in. był lennikiem zakonu benedyktynów przy kościele św. Jakuba na wsi Będargowo oraz lennikiem zakonu cysterek na wsi Osów oraz posiadłości w Warszewie (prawdopodobnie odzyskane dzierżawy ojca i matki), w Rozewiu (raczej nie Władysławowo) i Pomielach. Za siedzibę obrał Osów (niem. Wussow) i stąd wywodzi się jego nazwisko Wussow; nie używał tytułu rycerskiego (de lub von). W dokumencie dotyczącym sprzedaży części Osowa z 1267 występuje jako Johannes dictus Wossow[1].

Prowadził ożywione transakcje handlowe działkami miejskimi, łącząc działalność polityczną z handlem i lichwą.

Miał dwóch braci, którzy umarli w młodości, więc udało mu się skupić rodzinne dobra w jednym ręku drogą dziedziczenia i wykupu. W 1286 roku wygrał spór z przeorem benedyktynów i posiadł 31 łanów lennych w Będargowie, wraz z dochodami sądowymi (pełnił więc funkcję sołtysa tej wsi). W Szczecinie posiadał dwór, dwie kamienice, gospodarstwo rolne w okolicy dzisiejszej ul. Podgórnej, ogród „za górą Św. Ducha” (w okolicy szpitala Św. Ducha), pobierał czynsze od niektórych chłopów na Pomorzanach i Gumieńcach. W 1295 współuczestniczył w sporze pomiędzy książętami Bogusławem IV a Ottonem I i był członkiem komisji wytyczającej granice pomiędzy księstwami (po podziale).

W 1296 zrealizował po śmierci matki Grety Wussow z domu von Platen jej zamiar fundacji ołtarza Najświętszej Marii Panny w ówczesnym kościele św. Jakuba.

W 1303 do spółki z kuzynem von Platen'em odkupił od Ściborzyców Lubczynę.

W 1305 uzyskał od Ottona I przywilej ograniczający obowiązek lenny tylko do udziału w wojnach osobistych księcia i dziedziczne zwolnienie od obowiązku stawiania się na wiece wasali książęcych.

W 1315 nabył Kurów, z 26 łanami ziemi, karczmą i prekarię (prawo użytkowania) dalszych 14 łanów.

Zmarł w roku 1317, pozostawiając dobra ziemskie i wpływy w Szczecinie, wraz z funkcjami w radzie miejskiej, swoim synom, Janowi (Hennigowi) i Piotrowi von Wussow.

Przypisy

  1. Tadeusz Białecki (red.): Encyklopedia Szczecina, T1 (A-O), Wyd. US-Instytut Historii, Szczecin 1999, s. 700, ISBN 83-87341-45-2


Zobacz też

Źródła

  • Tadeusz Białecki (red.): Encyklopedia Szczecina, T2 (P-Ż), Wyd. US-Instytut Historii, Szczecin 2000, s. 597, 650, ISBN 83-87341-45-2



IES64.png
Autor opracowania: Wojciech Banaszak