Julo Levin

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Julo Levin
malarz, rysownik, grafik
brak zdjecia
Autoportret, ok. 1927. Reprodukcja w: A.Baumeister (red.) Julo Levin 1901–1943. Monographie und Werkverzeichnis, Köln 2001.
Data urodzenia 5 września 1901
Miejsce urodzenia Szczecin
Data śmierci po 17 maja 1943
Miejsce śmierci Oświęcim
Narodowość niemiecka


Julo Levin (1901-1943) - malarz, rysownik i grafik.

Życiorys

Julo Levin urodził się 5 września 1901 roku w Szczecinie w rodzinie kupieckiej.

Port w Szczecinie, ok. 1930, olej na płótnie. Muzeum Narodowe w Szczecinie.
Próżniak lub Nad Odrą, ok. 1930, akwarela na papierze. Muzeum Narodowe w Szczecinie.
Szczecin (Nabrzeże), akwarela na papierze. Muzeum Narodowe w Szczecinie.

Był malarzem, rysownikiem i grafikiem. Ukończył w Szczecinie Gimnazjum Realne im. Króla Fryderyka Wilhelma (Friedrich-Wilhelm Realgymnasium) i kształcił się krótko w firmie handlowej mieszczącej się naprzeciw kościoła św. Jakuba. Powołanie artystyczne skłoniło go w wieku młodzieńczym do podjęcia nauki na kursach wieczorowych w szczecińskiej Zawodowej Szkole Rzemiosł (Gewerbliche Berufsschule). Naukę kontynuował w 1919 roku w Szkole Rzemiosł Artystycznych (Kunstgewerbeschule) w Essen pod kierunkiem Jana Thorn-Prikkera (1868-1932), przedstawiciela secesji. Za swym nauczycielem w 1921 roku podążył do akademii sztuki w Monachium. Doskonalił warsztat w akademii sztuki w Düsseldorfie jako uczeń Heinricha Nauena (1880-1940) i Heinricha Campendonka (1889-1957).

W 1926 roku podjął pracę artystyczną, którą oficjalnie mógł wykonywać do czasu zakazu wydanego przez władze nazistowskie w 1933 roku. W 1931 roku odbył podróż studyjną do Marsylii. W latach 1936-1941 pracował w Düsseldorfie i Berlinie ucząc rysunku w szkołach żydowskich. W okresie 1941-1943 był robotnikiem przymusowym.

Artystycznie Julo Levin był bardzo aktywny i twórczy. Udzielał się jako członek kilku grup skupiających przedstawicieli nowych kierunków i nurtów sztuki. W 1927 wstąpił do grupy Młoda Nadrenia (Das junge Rheinland), a potem do Secesji Reńskiej (Rheinische Sezession). Od 1928 roku był członkiem ASSO (Stowarzyszenie Rewolucyjnych Malarzy Niemieckich). Należał do awangardowej grupy artystów „das neuepommern” czynnej w Szczecinie w latach 1930-1933. Brał udział w wielu wystawach tych związków artystycznych oraz między innymi w salonie sztuki Norishalle w Norymberdze (1930), w Düsseldorfie (1930, 1935), w Berlinie w Muzeum Żydowskim (Jüdisches Museum, 1936) i westybulu Wolnej Sceny Teatru Żydowskiego (Kulturbundtheater, 1936/1937).

Zginął w obozie koncentracyjnym w Oświęcimiu (Auschwitz) po 17 maja 1943 roku.

Po drugiej wojnie światowej jego dzieła były pokazywane wielokrotnie w Niemczech, a także w innych państwach. Pierwsza wspomnieniowa wystawa odbyła się w Düsseldorfie w 1946 roku. Następnie jego dzieła pokazywano zarówno w Düsseldorfie, jak i w Berlinie, Bonn, Oldenburgu, Kilonii, Monachium, Ratyzbonie, Kolonii, Karlsruhe, Frankfurcie, Londynie, Jerozolimie, Warszawie oraz innych ośrodkach europejskich. W Szczecinie publiczność mogła oglądać dzieła Julo Levina w latach 1990 i 2001.

Julo Levin pod wpływem swych nauczycieli akademickich wypracował pełen ekspresji niepowtarzalny styl łączący wyrazisty, syntetyczny rysunek z pełnym zdecydowania i dynamiki operowaniem kolorem. Tworzył skomplikowane konstrukcje z mocnych, czarnych i barwnych linii wykonywanych piórem lub pędzlem. Nieraz wypracowywał pełną ruchu fakturę kładąc farbę impastowo i grubo, gwałtownymi ruchami pędzla. Powierzchnia takich obrazów przypominała płaskorzeźbę. Artysta dążył do osiągnięcia harmonii kształtów na płaszczyźnie. Stosował uproszczenia „oczyszczając” motywy ze szczegółów, operował oszczędnym modelunkiem sprowadzając bryły do ich form podstawowych. Rezygnował z perspektywy linearnej, wykorzystywał dziecięcy, naiwny sposób odtwarzania świata. Levin podejmował rozmaite tematy, zarówno portrety, sceny rodzajowe, pejzaże, widoki miejskie, marynistyczne, jak i motywy animalistyczne czy floralne. Jako grafik posługiwał się technikami drzeworytu, linorytu i litografii.Stosując deformację, silne zbliżenia i skróty perspektywiczne w dekoracyjny lub karykaturalny sposób przedstawiał psychikę ludzi, ich emocje i przeżycia, zwierzęta w charakterystycznych pozach, zwracające uwagę budowle. Wiele uwagi poświęcił widokom portów, szczecińskiego oraz marsylskiego, motywom statków i łodzi.

Galeria

Bibliografia

  • Baade Michael, Stock Wolf-Dietmar. Hiddensee Insel der Fischer, Maler und Poeten. Fischerhude, [2011], s. 133.
  • Gutsche Edda. Malarze, miejscowości i widoki Pomorza Zachodniego w pierwszej połowie XX wieku. Cz. 1. Pruszcz Gdański 2010, s. 101–106.
  • Ewa Gwiazdowska. Artyści żydowscy w zbiorach Muzeum Narodowego w Szczecinie. Stan badań, perspektywy badawcze. W: Adlojada. Szczecińskie pasaże. Red. Jaromir Brejdak, Dariusz Kacprzak, Beata Małgorzata Wolska. Szczecin 2012, s. 115–119.
  • Gwiazdowska Ewa. Levin, Julo. W: Encyklopedia Szczecina. T. 1. Red. Tadeusz Białecki. Szczecin 1999, s. 536–537.
  • Gwiazdowska Ewa. O twórczości Julo Levina i Wilhelma Grossa. Dwa oblicza ekspresji. W: Mieczysław Jaroszewicz, Włodzimierz Stepiński. Żydzi oraz ich sąsiedzi na Pomorzu Zachodnim w XIX i XX wieku. Warszawa 2007, s. 175–183.
  • Julo Levin 1901–1943. Red. Annette Baumeister. Monographie und Werkverzeichnis. Mit Beiträgen von Annette Baumeister, Alexandra Dolezych, Sigrid Kleinbongartz, Jutta Pitzen. Köln 2001.
  • Najdowa, Jadwiga. Julo Levin i jego szczecińskie akwarele. „Materiały Zachodniopomorskie”, t. 35–36 (1989–1990), s. 319–330.
  • Najdowa Jadwiga. Julo Levin. Życie i twórczość. Szczecin 2001; publikacja towarzysząca wystawie w Zamku Książąt Pomorskich w Szczecinie.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Ewa Gwiazdowska