Kamionki

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Kamionki
Kamionki
2009
Nazwa niemiecka Unter Schöningen
Powiat policki
Gmina Kołbaskowo
Sołectwo Moczyły
[ Strona internetowa miejscowości.]

Geolokalizacja: 53.31939,14.457607 Kamionki – przysiółek należący do wsi Moczyły, w gminie Kołbaskowo, w powiecie polickim.

Grodzisko kultury łużyckiej oraz wczesnośredniowieczną osadę odkryto na szczycie wzgórza Heiligestadtberg, wznoszącego się 45 m nad doliną Odry. W czasach nowożytnych, na północ od wzgórza, powstała nieduża osada Kamionki.

W XVIII wieku wydzielono część majątku w Kamieńcu, tworząc małą gminę wiejską Kamionki (niem. Unter Schöningen). Gmina składała się z 566 mórg ziemi, z czego: 380 stanowiły pola uprawne, 73 łąki (częściowo położone w dolinie Odry), 90 pastwiska, 5 zabudowania, 6 ogrody oraz 12 drogi i rowy. Gleba średniej jakości uprawiana była w systemie trójpolowym. Uprawy obejmowały głównie zboża, małe ilości tytoniu, warzywa oraz rośliny pastewne. Hodowla obejmowała 30 koni, 70 sztuk bydła, 50 świń, 100 owiec i 20 kóz oraz trochę drobiu. Dodatkowo wydobywano torf na własny użytek. Pod koniec XVIII w. we wsi mieszkało 6 chłopów oraz 5 zagrodników[1].

W 1864 roku w Kamionkach istniało 9 gospodarstw chłopskich z 60 morgami ziemi każde, mieszkało tam 16 zagrodników, 16 komorników, krawiec z czeladnikiem, 3 szewców, kowal. Funkcjonowały również dwa sklepy spożywcze oraz restauracja położona nad samą Odrą. W 1939 roku we wsi znajdowało się 18 gospodarstw rolnych z zabudową mieszkalną<Tamże>.

23 kwietnia 1945 roku wieś została zajęta przez wojska sowieckie, a następnie przekazana polskiej administracji. Położenie osady nie sprzyjało jej rozwojowi i większość mieszkańców wyprowadziła się w poszukiwaniu pracy. W 2001 roku we wsi mieszkała tylko jedna rodzina, licząca 5 osób, która prowadziła gospodarstwo rolne o powierzchni 15 ha[2]. W 2009 Kamionki zamieszkane były przez 4 osoby[3]

Przy strumieniu, u stóp wzgórza Heiligestadtberg, już w XVIII wieku znajdował się młyn wodny z górnym ciągiem, zwany Czarnym Kotem (niem. Schwarze Katze)[4]. Był to piętrowy budynek wzniesiony w konstrukcji ryglowej nad ciekiem wodnym. Młyn chętnie odwiedzany był przez szczecinian. Przy młynie znajdował się staw, gdzie latem można było popływać łodzią. Oprócz młyna istniało tu wiele punktów krajobrazowych, takich jak Koci Rów (niem. Katzengraben), Czarny Piec (niem. Schwarzeofen) oraz wzgórze Heiligestadtberg[5]. Zabudowania młyńskie zostały rozebrane po wojnie, do naszych czasów zachowały się jedynie fundamenty budynków młyńskich murowane z kamieni polnych oraz pozostałości wyschniętego stawu spiętrzającego wodę przy strumieniu.

Przypisy

  1. Turek-Kwiatkowska, Lucyna. Kamionki. W: Encyklopedia Szczecina. Supl. 1. Red. Tadeusz Białecki. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 110
  2. Białecki, Tadeusz. Kamionki. W: Encyklopedia Szczecina. Supl. 1. Red. Tadeusz Białecki. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 110
  3. Dane statystyczne Urzędu Gminy Kołbaskowo z dnia 19.11.2009 r.
  4. Młyn wodny w Kamieńcu zaznaczony jest na mapie: Karte des Königl. Preuss. Herzogtums Vor und Hinter Pommern nach Speciellen Vermessungen entworfen von D. Gilly und D.F. Sotzmann, 1789; Berghaus, Heinrich. Landbuch der Herzogthums Pommern und des Fürstenthums Rügen. Bd. 2, s. 1700; Turek-Kwiatkowska, Lucyna. Kamieniec. W: Encyklopedia Szczecina. Supl. I. Red. Tadeusz Białecki. Szczecin: Uniwersytet Szczeciński, 2003, s. 108, autorka podaje, że był to wiatrak o jednym ciągu, zwany Czarnym Kotem (niem. Schwarze Katze)
  5. Zob. Przypis nr 1

Bibliografia

  • Łuczak, Marek. Historia i zabytki Gminy Kołbaskowo. Szczecin: Pomorskie Towarzystwo Historyczne, Zapol Spółka Jawna, 2010. ISBN 9788375182019



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Marek Łuczak