Leon Babiński

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Leon Babiński
prawnik
brak zdjecia
Data urodzenia 13 stycznia 1891
Miejsce urodzenia Warszawa
Data śmierci 1 stycznia 1973
Miejsce śmierci Szczecin
Narodowość polska


Leon Babiński (1891-1973) - prawnik, cywilista, współorganizator polskiego sądownictwa w latach 1918-1939. Po II wojnie światowej animator szkolnictwa wyższego w Szczecinie.

Życiorys

Urodził się 13 stycznia 1891 roku w Warszawie. Jako uczeń gimnazjum im. Ignacego Chrzanowskiego w Warszawie uczestniczył w latach 1905-1907 w strajkach szkolnych. Maturę zdał w 1909 roku, a następnie studiował prawo na Sorbonie w Paryżu i na Uniwersytecie Łomonosowa w Moskwie. Studia zakończył w 1913 roku uzyskaniem złotego medalu i tytułu kandydata nauk. W latach 1913-1917 odbył aplikację sądową i adwokacką. Od 1 września 1917 roku pracował w Sądzie Najwyższym jako sekretarz naczelny. W latach 1919-1939 pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych jako radca prawny; był m.in. delegatem rządu w Komisji Mieszanej do spraw Górnego Śląska. W latach dwudziestych XX wieku brał udział w pracach Międzynarodowej Komisji Żeglugi Powietrznej (CINA) jako polski ekspert. Był delegatem RP do Międzynarodowego Komitetu Technicznego Ekspertów Prawa Lotniczego (CITEJA). Uczestniczył w tworzeniu międzynarodowego prawa morskiego i lotniczego. W 1929 roku zorganizował w Warszawie konferencję międzynarodową zakończoną uchwaleniem konwencji warszawskiej o ujednoliceniu niektórych prawideł dotyczących międzynarodowego przewozu lotniczego. Był redaktorem tekstu konwencji, która, jedynie z niewielkimi modyfikacjami, obowiązuje do dziś. W okresie międzywojennym był wykładowcą w Szkole Nauk Politycznych i Wolnej Wszechnicy Polskiej oraz na Uniwersytecie Warszawskim (od 1927 roku). W latach 1921–1939 wykładał prawo międzynarodowe i morskie w Szkole Głównej Handlowej (od 1925 roku jako docent, od 1938 roku jako profesor tytularny). Lata wojny spędził na wsi na Podkarpaciu, ukrywając się przed Niemcami.


Po wojnie (w latach 1945-1947) jako przedwojenny radca prawny MSZ został zaangażowany do pracy w Polskiej Misji Wojskowej w Berlinie w ramach akcji odzyskiwania zagrabionego z Polski mienia. Po II wojnie światowej podjął pracę naukową w Uniwersytecie im. A. Mickiewicza w Poznaniu oraz (od 1947 roku) w szczecińskim oddziale Akademii Handlowej w Poznaniu (później przekształconej w Wyższą Szkołę Ekonomiczną). Pełnił tam funkcję zastępcy rektora (1947–1948), a następnie rektora (1948–1951). W latach 1955–1961 (od utworzenia Politechniki Szczecińskiej przez połączenie WSE z Szkołą Inżynierską do emerytury) pracował na Wydziale Inżynieryjno-Ekonomicznym Transportu PS. Od roku 1947 był członkiem Instytutu Prawa Międzynarodowego w Gandawie jako drugi w historii Instytutu Polak. Należał m.in. do Międzynarodowego Stowarzyszenia Prawników z siedzibą w Paryżu i Gandawie. Jako główny organizator Szczecińskiego Towarzystwa Naukowego (STN) w 1956 roku i jego prezes w latach 1956–1970, czynił starania o utworzenie uniwersytetu w Szczecinie. Działał w Ekspozyturze Komisji Prawa Morskiego. W ostatnich latach życia zajmował się prawem kosmicznym. Był żonaty (ślub 30 czerwca 1927 roku) z Marią Rutowską, córką prezydenta m. Lwowa. W małżeństwie urodzili się synowie: Jan, Andrzej, Krystyn. W chwilach wolnych lubił deklamować wiersze po rosyjsku, polsku, łacinie, m.in. utwory Mickiewicza, Puszkina, Lermontowa, fragmenty „Odysei” Homera i „Eneidy” Wergilego, interesował się także poetami współczesnymi m.in. K.I. Gałczyńskim. Pisał wiersze. Niepublikowane wiersze jak też wspomnienia pisane w latach 1957-1960 znajdują się w spuściźnie zdeponowanej w Bibliotece Zakładu Narodowego im. Ossolińskich we Wrocławiu. Część archiwum (wspomnienia, fragmenty korespondencji, niepublikowana historia rodu Babińskich) znajduje się w zbiorach rękopisów Książnicy Pomorskiej w Szczecinie.

Publikacje

Był autorem blisko 300 publikacji (w tym 20 w zagranicznych czasopismach naukowych, m.in.:

  • Prawo cudzoziemców w Polsce (1922),
  • Zarys wykładu prawa międzynarodowego prywatnego (1935),
  • Organizacja i technika służby konsularnej (1948),
  • Prawo przewozowe, cz. 1–3 (1948–1963, z W. Górskim),
  • Konosament bezpośredni w rozwoju obrotu międzynarodowego (1963, z J. Siedleckim),
  • Prawo transportowe (1968, z W. Górskim),
  • Stabilizacja stosunków terytorialnych na Ziemiach Odzyskanych niezależnie od traktatu pokojowego ("Przegląd zachodniopomorski” 1966, nr 1),
  • Technika konsularna (1949), Z aspektów prawnych wojny o sukcesję szczecińską ("Rocznik Przyjaciół Nauki”, Przemyśl, 1961),
  • Zagadnienia współczesnego prawa międzynarodowego prywatnego (1958),
  • Założenie prawne gospodarczych wspólnot zachodnioeuropejskich ("Ruch Pracowniczy Ekonomiczny i Socjologiczny”, 1964, nr 3),
  • Pomorski memoriał prawniczy prze królem polskim w roku 1469–1470 (1961),
  • Potrzeby naukowe Pomorza Zachodniego i Szczecina (KiS 1958, 2),
  • Nowy podział prawa – prawo astronautyczne ("Szczecin” 1958, z. 1),
  • Nowa ustawa o prawie lotniczym (Przegl. Ustawod. Gosp. 1963, nr 2),
  • Dwudziestolecie nauki polskiej na Pomorzu Szczecińskim. 1946-1966 (1968, red. wraz z H. Lesińskim).

Wyróżnienia

W 1971 r. Leon Babiński otrzymał - jako pierwszy w dziejach uczelni – tytuł doktora honoris causa Politechniki Szczecińskiej. Jego imię nadano jednej z ulic w Szczecinie i auli akademickiej w budynku US (Wydział Nauk Ekonomicznych i Zarządzania, ul. Mickiewicza 64). Znalazł się na 30. miejscu listy „Szczecinianie Stulecia”, utworzonej na przełomie XX i XXI w. w wyniku plebiscytu szczecińskiego oddziału „Gazety Wyborczej”, Polskiego Radia Szczecin i TVP Szczecin. Został zgłoszony jako kandydat do tytułu „Pomorzanin Naszych Czasów” w plebiscycie czytelników „Głosu Szczecińskiego” w 1999 roku.

Odznaczenia

Za swe wybitne zasługi Leon Babiński już w 1926 roku otrzymał order Polonia Restituta IV. klasy. Ponadto został odznaczony m.in. Krzyżem Kawalerskim (1964) i Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski, dwukrotnie Złotym Krzyżem Zasługi (1937, 1956), Złotą Odznaką Honorową Gryfa Pomorskiego (1960), odznaką Tysiąclecia Państwa Polskiego, złotą odznaką „Zasłużony Pracownik Morza”, złotą odznaką Polskiego Towarzystwa Ekonomicznego. Za dokonania związane z rozwojem prawa międzynarodowego otrzymał Krzyż Oficerski francuskiej Legii Honorowej.

Prof. Janina Jasnowska napisała o Leonie Babińskim m.in.: „Przyniósł on na grunt Szczecina głęboką wiedzę, doświadczenie i wysoką kulturę człowieka nauki, gdy na „spalonej ziemi”, wśród ludzi przybyłych z różnych stron, trzeba było od podstaw kształtować środowisko naukowe”.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Cecylia Judek