Otto Kunkel

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Otto Kunkel
archeolog, muzealnik
Data urodzenia 14 lipca 1895
Miejsce urodzenia Grünnerg
Data śmierci 18 lutego 1984
Miejsce śmierci Monachium
Narodowość niemiecka

Otto Kunkel (1895-1984) - niemiecki archeolog i muzealnik.

Życiorys

Otto Kunkel urodził się 14 lipca 1895 roku w Grünnerg w Hesji jako syn nauczyciela. Rozpoczął studia na uniwersytecie w Gießen, które przerwał wybuch pierwszej wojny światowej. W roku 1919 powrócił na uniwersytet w Gießen, gdzie studiował języki starożytne, archeologię, historię sztuki i filozofię. Doktoryzował się w roku 1922 pracą „Mäander in den vor- und frühgeschichtlichen Kulturen Europas”. Do roku 1924 pracował jako asystent w Oberhessischen Museum w Gießen.

Otto Kunkel objął w roku 1924 stanowisko kustosza zbiorów zabytków archeologicznych znajdujących się w Muzeum Miejskim w Szczecinie, jako następca zmarłego w roku 1922 konserwatora Adolfa Stubenraucha (1855-1922). Trzy lata później został powołany na stanowisko dyrektora Provinzialmuseums Pommersche Altertümer (Prowincjonalne Muzeum Pomorskich Starożytności) (od 1934 Pommersches Landesmuseum (Pomorskie Muzeum Krajowe), które pełnił do roku 1945. W roku 1928 Kunkel przeniósł zbiory zabytków należące do Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde (Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności) z ich dotychczasowych piwnicznych pomieszczeń Städtischen Museums (Muzeum Miejskiego) do nowo wyremontowanych pomieszczeń muzealnych dawnego budynku Landeshausu (Pałacu Sejmu Stanów Pomorskich) mieszczącego się przy Luisenstraße (obecnie ul. Staromłyńska). 18 sierpnia 1928 roku uroczyście dokonano otwarcia nowego Provinzialmuseum, w którym zwiedzający miał do dyspozycji przygotowanych trzydzieści pomieszczeń wystawienniczych. Zbiory muzealne wyeksponowano w czterech głównych działach: prehistorii, etnografii, sztuki kościelnej oraz historii regionu i kultury miasta. Roczne sprawozdania z działalności z kierowanej przez siebie instytucji publikował w „Baltische Studien”, roczniku Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności, którego był członkiem od roku 1913. Kunkel, po powołaniu do wojska w roku 1939 Adolfa Diestelkampa objął prowadzenie szczecińskim towarzystwem. Razem z Fritzem Moreém redagował też ostatnie dwa roczniki „Baltische Studien”, a w roku 1941 został redaktorem „Monatsblätter”.

Kunkel w roku 1924 został mianowany Staatlichen Vertrauensmann für die kulturgeschichtlichen Altertümer der Provinz Pommern. Podobne urzędy powstały w Koszalinie i w Greifswaldzie. Urząd umożliwił mu zbudowanie struktur odpowiedzialnych za ochronę pradziejowych zabytków archeologicznych na terenie prowincji pomorskiej, jak również wspieranie nowo powstających powiatowych muzeów regionalnych. Oprócz działalności muzealnej i konserwatorskiej skupił się Kunkel na prowadzeniu badań archeologicznych. Do najważniejszych z nich należały prace wykopaliskowe prowadzone w latach 1934-1940 na wyspie Wolin. Wyniki tych badań pojawiły się najpierw w czasopiśmie „Das Bollwerk” w roku 1935, a w roku 1941 razem z Karlem Augustem Wilde opublikował „Jumne, Vineta, Jomsburg, Julin, Wollin. 5 Jahre Grabungen auf dem Boden d. Wikingerzeitl. Großsiedelg am Dievenowstrom 1934-1939/40”. Jednak najważniejszą jego pracą było wydane w roku 1931 „Pommersche Urgeschichte in Bildern”.

Po zakończeniu drugiej wojny światowej Kunkel wraz z rodziną opuścił Szczecin. W latach 1948-1953 objął stanowisko głównego konserwatora w Bayerischen Landesamt für Denkmalpflege in Würzburgu, a w roku 1953 stanowisko dyrektora Prähistorischen Staatssammlung w Monachium. W roku 1960 otrzymał tytuł honorowego profesora na uniwersytecie w Monachium. Otto Kunkel w roku 1954 ponownie został członkiem na nowo założonego w Hamburgu Gesellschaft für pommersche Geschichte und Altertumskunde. Był też członkiem Historische Kommission für Pommern (Pomorska Komisja Historyczna).

Kunkel w roku 1980 został uhonorowany przez Pommersche Landsmannschaft Kulturpreis für Wissenschaft, przyznano mu również Bayerischen Verdienstorden.

Otto Kunkel zmarł 18 lutego 1984 roku w Monachium.

Rodzina

W roku 1925 Otto Kunkel poślubił Ilse Hahn, córkę szczecińskiego miejskiego radcy szkolnego, z którą miał pięcioro dzieci.

Publikacje (wybór)

Pommersche Urgeschichte in Bildern.jpg
  • Oberhessens vorgeschichtliche Altertümer. Marburg: Elwert 1926.
  • Rundgang durch die Schausammlungen des Provinzialmuseum pommerscher Altertümer. “Monatsblätter”. 42, 1928, s. 116-134.
  • Pommersche Urgeschichte in Bildern. Stettin: L. Sauniers 1931.
  • Ausgrabungen in Wolin 1935. “Das Bollwerk”. 7. Jg., 1936, H. 5, s. 159-166
  • Jumne, Vineta, Jomsburg, Julin, Wollin. 5 Jahre Grabungen auf dem Boden d. Wikingerzeitl. Großsiedelg am Dievenowstrom 1934-1939/40. Stettin: Landesmuseum 1941 (z Karlem Augustem Wilde).
  • Literatur zur Vorgeschichte Pommerns 1940-1944. “Baltische Studien”. NF 43, 1955, s. 100-108.
  • Aus der Geschichte des Pommerschen Museumswesens. “Baltische Studien”. NF 58, 1972, s. 77-113.
  • Stettin so wie es war. Düsseldorf: Droste 1975. (2. Aufl. Düsseldorf: Droste 1977, z Hansem Bernhardem Reichowem).

Bibliografia

  • Eggers, Hans Jürgen. Zum. 70. Geburtstag von Otto Kunkel. “Baltische Studien”. NF 51, 1965, s. 7-12.
  • Gerhardt, Joachim. Otto Kunkel. “Baltische Studien”. NF 70, 1984, s. 148–150.
  • Szukała, Maciej. Martin Wehrmann i Otto Kunkel - ich rola w nauce i kulturze Szczecina końca XIX i pierwszej połowy XX wieku. W: Muzealnicy, archiwiści i bibliotekarze szczecińscy w XX wieku. Szczecin: "Pedagogium" Wydaw. OR TWP 2002, s. 13-38, ISBN 83-87561-13-4.
  • Wendt, Eckhard. Otto Kunkel. W: Eckhard Wendt, Stettiner Lebensbilder. Köln [etc.]: Böhlau Verlag 2004, s. 299-300, ISBN 3-412-09404-8.
  • Werner, Joachim. Otto Kunkel 14.7.1895 – 18.2.1984. Bayerische Vorgeschichtsblätter, Bd. 50, 1985, s. 1–7.