Regalica

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Regalica
Regalica
Zrób zdjęcie tego miejsca: Pomóż nam
Uchodzi do Jezioro Dąbie, Odra
Miejsce ujścia Szczecin
Dawna nazwa Rgilica; Wielka Regalica
Nazwa niemiecka Grosse Reglitz
Lokalizacja źródła Odra Wschodnia, Szczecin

Regalica (także Rgilica; Wielka Regalica, niem. Grosse Reglitz)[1]) – nazwa wschodniego ramienia Odry obowiązująca poniżej części Szczecina – Klucza do jeziora Jezioro Dąbie[2]. Pomiędzy Regalicą a głównym nurtem Odry znajduje się obszar zwany Międzyodrzem. Z Odrą Zachodnią łączą ją: Skośnica, sztuczny Kanał Leśny, Parnica oraz wiele kanałów na Międzyodrzu. Regalica odbiera część wód z Odry Wschodniej i uchodzi do Dąbia. Dalej wody przechodzą przez kanały Czapina, Babina oraz Iński Nurt do głównego biegu Odry. Najbardziej zmieniony został odcinek rzeki na wysokości Zdrojów, obecny fragment zwany Martwą Wodą był dawniej częścią wyspy Siedlińska Kępa, a z dawnego nurtu, częściowo zasypanego, pozostała zatoka zw. Starą Martwą Wodą. Dopływy: Obnica, Parnica, ramiona boczne: Cegielinka, Martwa Woda.

Infrastruktura

Nad Regalicą położone prawobrzeżne osiedla Szczecina: Klucz, Podjuchy, Zdroje i Dąbie. Rzeka stanowi również naturalną granicę pomiędzy dzielnicami Szczecina Prawobrzeżem i Śródmieściem.

Drogi i mosty nad Regalicą (licząc od południa):

Nazwa

Od Parnicy do ujścia do jeziora Dąbie, rzeka przybiera nazwę Mienia (niem. Mönne). Nazwa Regalica pochodzi od słowiańskiego wyrazu „rega”, czyli odnoga. Nazwę Regalica wprowadzono urzędowo w 1949 roku, zmieniając poprzednią niemiecką nazwę Grosse Reglitz[3].

Przypisy

  1. Terebucha, Eugeniusz Port szczeciński w: Szczecin miasto-port-okolice, Polskie Towarzystwo Geograficzne w Szczecinie, Święto Morza 1947
  2. Komisja Nazw Miejscowości i Obiektów Fizjograficznych: Hydronimy. Izabella Krauze-Tomczyk, Jerzy Ostrowski (oprac. red.). T. 1. Cz. 1: Wody płynące, źródła, wodospady. Warszawa: Główny Urząd Geodezji i Kartografii, 2006. ISBN 83-239-9607-5. 
  3. M.P. z 1949 r. Nr 17, poz. 225, s. 4