Rudowęglowce B-32

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Rudowęglowce B-32

Polska przystępując do Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej (RWPG) w styczniu 1949 roku, zobowiązana została, m.in. do tego by statki stanowiły jeden z towarów rozliczeniowych kredytu udzielonego Polsce przez ZSRR. Pierwszym zamówieniem złożonym w Stoczni Szczecińskiej przez Związek Radziecki było zamówienie na budowę rudowęglowców typu B-32, o nośności 3200 ton. Zamówienie obejmowało lata 1953-1958 i stanowiło wynik umowy polsko-radzieckiej, zawartej 29 czerwca 1950 roku.

Rudowęglowce służyły do transportu ładunków masowych, tj. węgla czy rudy żelaza. Statkiem prototypowym dla Stoczni Szczecińskiej był „Czułym”, typu B-32. Stępkę statku położono w dniu 18 sierpnia 1951 roku, zwodowano 16 grudnia 1952 r., a zdano jednostkę 31 grudnia 1953 r.

Ze względu na ówczesną tendencję światową, pierwszymi produkowanymi początkowo tylko przez Stocznię Gdańską, były tzw. rudowęglowce, oznaczone symbolami budowy B-30. Część jednostek z tej serii została sprzedana na rynek ZSRR. Kolejna seria B-32 jak wspomniano była także eksportowana do tego kraju.

Rozpoczęta pierwsza produkcja statków w polskich stoczniach, służyć miała przede wszystkim zaspokojeniu braków we flocie radzieckiej. Uzależnienie Polski od dostaw podstawowych surowców naturalnych z ZSRR, zmuszało Polskę do ponoszenia wysokiej zapłaty, począwszy od momentu zawarcia pierwszych umów. Stefan Jędrychowski, 20 kwietnia 1948 roku stwierdził: „Za dostawy surowcowe ze Związku Radzieckiego nie potrzebujemy płacić dolarami ani innymi trudnymi do zdobycia walutami, lecz towarami, w tej liczbie gotowymi wyrobami przemysłowymi”.[1]

Jak podaje w swych wspomnieniach pt. „Życie i pasje”, prof. Jerzy Wojciech Doerffer, pierwsza wizyta jesienią 1948 roku w Stoczni Gdańskiej radzieckiego ministra budownictwa okrętowego związana była z upomnieniem się Stanów Zjednoczonych (USA) o zwrot statków wypożyczonych ZSRR podczas II wojny światowego w ramach Lend-Lease. ZSRR zamawiając w polskich stoczniach jednostki, widziało możliwość uzupełnienia własnej floty.

Wysoka w grudniu 1951 roku, a wymagana na rynek ZSRR, ilość jednostek B-32 ze Stoczni Szczecińskiej groziła niedotrzymaniem ustalonych przez Centralny Zarząd Przemysłu Okrętowego terminów wodowań a opóźnienia z wykonania planu produkcji pierwszych dwóch jednostek produkcyjnych sięgały nawet 4,47%.

Tak zwane „Sołdki”, statki których nazwa serii wzięła źródło od pierwszej jednostki zbudowanej (B-30), a zwodowanej pod nazwą „Sołdek”, w dniu 6 listopada 1948 roku, w Stoczni Gdańskiej, według decyzji kierownika budowy inż. Doerffera były w części nitowane i spawane. Przy realizacji prac konstrukcyjnych serii B-30 i realizacji rozwiązań technologicznych inż. Doerffera, pomagali ówcześni studenci – kadłubowcy, Eugeniusz Skrzymowski (późniejszy dyrektor Stoczni Gdyńskiej następnie techniczny i naczelny dyrektor Stoczni Szczecińskiej oraz prof. Politechniki Szczecińskiej) i Stanisław Nowicki (także późniejszy dyrektor techniczny Stoczni Szczecińskiej).

Projekt techniczny oraz warsztatowy zakupiony został we francuskiej stoczni „Augustin Normand” w Le Havre. Pod względem realizacji, został on oceniony jako trudny. Zbiorniki szczytowe znajdowały się w trzech ładowniach a pokład główny wzniesiony był od śródokręcia do rufy. Dopiero czwarta jednostka serii „Sołdków” - „Pierwomajsk” 29 września 1950 roku, przekazana została armatorowi radzieckiemu, rozpoczynając tym samym eksport jednostek ze Stoczni Gdańskiej. W Stoczni Szczecińskiej „Czułym” (którego nazwa nadana została od rzeki syberyjskiej) otworzył eksport jednostek do Związku Radzieckiego w ramach RWPG.

Warto zaznaczyć, że był to czas zdobywania doświadczeń w stoczniach polskich w budowaniu jednostek. Brak znajomości procesów technologicznych załogi ( w tym braki w samym wyposażeniu, np. dźwigowym) został z czasem uzupełniony w miarę wodowania kolejnych statków.


Przypisy

  1. Cyt za: Dok. 191, w: Dokumenty i materiały do historii stosunków polsko-radzieckich, Tom IX, Warszawa 1974.




Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Agnieszka Zaremba