Spotkanie po latach

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj

Spotkanie po latach (1989) – reportaż filmowy

Dzięki Telewizji po 45 latach doszło do spotkania trzech przyjaciół, mieszkańców Drohobycza. Przed wojną wszyscy uczęszczali do tamtejszego liceum. W czasie wojny walczyli w szeregach AK Okręgu Lwowskiego. Po aresztowaniach (w 1944 roku i po wojnie) ich losy potoczyły się w dramatyczny sposób.

W filmie wykorzystano wspomnienia Zbigniewa Romankiewicza, żołnierza AK, więźnia łagrów na Kołymie, oraz archiwalne dokumenty.

Informacje o filmie

  • scenariusz i realizacja: Andrzej Androchowicz
  • dane techn.: MV
  • czas: 30’
  • produkcja: TVP Wrocław 1989
  • emisja: 1 listopada 1989, godz. 21.00 (TVP2)



Z prasy

  • (...) Od wielu lat Androchowicz specjalizuje się w relacjach o ludziach, których egzystencje mogą stanowić osnowę niejednej książki. Penetrując tereny zachodniej Polski, wśród zaburzańskich „repatriantów” znajduje często postacie fascynujące. W reportażu „Spotkanie po latach” (1 XI, pr. II), skonstruowanym niczym sensacyjna „Kobra”, opowiada o losach trzech żołnierzy AK, mieszkańcach Drohobycza, w których – używając tandetnej metafory – przegląda się historia. Szkoła, potem zaprzysiężenie w formacji zbrojnej, podchorążówka, walka z Niemcami. Typowość następstw byłaby oczywista, gdyby nie wydarzenia 1944 roku. Oto jeden z bohaterów reportażu zostaje aresztowany przez Niemców i wywieziony do obozu koncentracyjnego w głąb Rzeszy. Dwaj pozostali aresztowani są po wyzwoleniu przez Armię Radziecką i wywiezieni do obozu koncentracyjnego w głąb Rosji, za koło podbiegunowe. Ten pierwszy, wyzwolony przez Brytyjczyków, jedzie na dwuletnią rekonwalescencję do Szwecji i wraca do Polski w roku 1947. Jego koledzy w kopalniach Kołymy, przy temperaturze 63 stopni Celsjusza, mieszkając w brezentowych namiotach i ziemiankach, kopią złoto. Po ogromnych trudach, m.in. muszą udowodnić, że są Polakami, co jest przecież niemożliwe, gdyż „urodzili się na terytorium ZSRR”, cudem ocaleni, w 1956 roku wracają do Polski. Spotykają się w mieszkaniu jednego z nich po 45 latach. Androchowicz w swoim reportażu o tych bohaterskich ludziach niczego nie inscenizuje, nie ingeruje żadnym pytaniem, nie podsuwa żadnej sugestii. Pozwala im tylko mówić. Wraz z nimi ogląda zdjęcia, dokumenty, słucha wspomnień. I oto jawi się nam obraz okrucieństwa, którego historia nie oszczędziła temu pokoleniu. A zarazem siła tych ludzi, świadomość obowiązku, poczucie godności. Ich wola życia rozumianego jako wielki obowiązek wobec siebie, ojczyzny, traktowanej jako dobro najwyższe. (Andrzej Lipiński, Spotkanie po latach, „Ekran” 1989 nr 45, s. 12)



Źródła



IES64.png
Autor opracowania: Andrzej Androchowicz