Stocznia Szczecińska

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
200px-Monobook icon.svg.png Ten artykuł jest w trakcie opracowywania. Prosimy nie edytować strony do czasu zniknięcia tej wiadomości. Nazwa użytkownika, który dodał tę wiadomość, jest wyświetlona na stronie historii.


Stocznia Szczecińska im. Adolfa Warskiego.

1945-1959

Zniszczenia stoczni „Oderwerke” i „Vulcan” po drugiej wojnie światowej, oszacowano od 70% do 80% ich wartości. Dawne stocznie niemieckie weszły w składową tkankę Stoczni Szczecińskiej. Od 14 czerwca 1945 roku stocznia w Szczecinie podlegała utworzonemu przez Ministerstwo Przemysłu, Zjednoczeniu Stoczni Polskich w Gdańsku. We wrześniu 1945 roku powołano delegaturę ZSP, której kierownictwo objął inż. Henryk Sosnowski. Jako pierwsze zakłady Zjednoczenie przejęło w dniu 1 października 1945 roku, Stocznię „Greifenwerft” (późniejsza stocznia rzeczna Odra), następnie stocznię remontowo-produkcyjną „Ostseewerft” (stocznia Bałtyk).

Przejęcie stoczni „Oderwerke” od władz radzieckich, nastąpiło w lutym 1946 roku. Proces przejmowania trwał od lutego 1946 roku do grudnia 1948 r. W pierwszym okresie prowadzono głównie działalność remontową dla wojsk radzieckich, co w styczniu 1946 roku potwierdził pełnomocnik ZSP, Mieczysław Filipowicz.

Ze względu na dużą skalę zniszczeń drugiej stoczni „ Vulcan”, odbudowę tego ośrodka odłożono na późniejszy okres. Stocznię Vulcan władze polskie przejęły dopiero 10 stycznia 1947 roku. Decyzję o odbudowie stoczni Wulkan podjęto w 1957 roku.

Nowo powołane przedsiębiorstwo Zjednoczone Stocznie Polskie, powstałe z przekształcenia Zjednoczenia Stoczni Polskich decyzją ministra żeglugi 11 czerwca 1948 roku, objęło stocznię w Szczecinie. Stocznia Szczecińska stanowiła czwarty oddział Zjednoczenia a powstała na bazie „Oderwerke”. Pod koniec 1948 roku odgruzowano pierwsze budynki stoczniowe a te mocno zniszczone, zagrażające życiu pracowników, rozebrano. Jednym z pierwszych zadań nowouruchomionej stoczni w Szczecinie był remont statków, początkowo, na terenie wspomnianej, byłej niemieckiej stoczni „Greifenwerft”, znajdującej się na wyspie oraz budowa pontonów, służących podnoszeniu wraków z dna Odry.

W 1948 roku ZSP planowało rozbudowę stoczni w kierunku północnym, gdzie zlokalizować miano ośrodek budowy kadłubów. Pierwszego zadania – remontów statków podjął się dyrektor Odry, inż. Paweł Wieczorek. Prace tego typu trwały nieprzerwanie do maja 1949 roku. W planach 1948 roku założono budowę pierwszych sześciu statków o wyporności 4000 DWT, plan ten obejmował założenia do roku 1952 w ramach Planu Sześcioletniego a kredyty inwestycyjne skierowane zostały z Ministerstwa Żeglugi.

20 lutego 1950 roku Minister Żeglugi powołał przedsiębiorstwo pod nazwą Stocznia Szczecińska, nadzór odtąd nad polskimi stoczniami sprawował powołany jednocześnie w tym samym dniu, Centralny Zarząd Przemysłu Okrętowego, którego siedziba mieściła się w Gdańsku. Do roku 1957 dysponowano czterema pochylniami stoczni Odra.

Zmiana profilu produkcyjnego Stoczni Szczecińskiej nastąpiła w styczniu 1949 roku, gdy powołano w Moskwie Radę Wzajemnej Pomocy Gospodarczej a przystąpienie Polski do tej organizacji nałożyło nowy charakter produkcyjny stoczniom polskim. Budowane jednostki kierowano głównie na rynek ZSRR. Prócz produkcji kutrów spawanych – typu KS (od 1950 roku), 18 sierpnia 1951 roku położono stępkę pod pierwszy rudowęglowiec typu B-32. Pierwsze wodowanie jednostki o nazwie „Czułym” odbyło się 16 grudnia 1952 roku. Prototyp jednostki zaprojektowano w Centralnym Biurze Konstrukcji Okrętowych w Gdańsku. Odtąd jednostki te stanowić będą główny trzon eksportowy stoczni w Szczecinie.

Odbudowa ośrodka Wulkan w 1957 roku, dała możliwość produkcji jednostek bardziej specjalistycznych o napędzie motorowym, statków o coraz to większym tonażu i specyfikacji konstrukcyjnej, (np.: B-44, B-76, czy B-447).

W roku 1959 Stoczni Szczecińskiej nadano imię Adolfa Warskiego.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Agnieszka Zaremba