Tadeusz Kopiec

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Skocz do: nawigacja, szukaj
Tadeusz Kopiec
żołnierz
brak zdjecia
Data urodzenia 10 czerwca 1923
Miejsce urodzenia Rudenka
Data śmierci 6 października 2015
Miejsce śmierci Warszawa
Miejsce spoczynku Cmentarz w Pyrach
Narodowość polska


Tadeusz Kopiec (1923-2015) - płk dypl., zawodowy oficer Wojska Polskiego. Dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej w Szczecinie.

Życiorys

Urodził się 10 czerwca 1923 we wsi Rudenka na Żytomierszczyźnie. W roku 1936 wraz z rodzicami został zesłany do Kazachstanu.

5 października 1944 roku ochotniczo wstąpił do jednostek polskich w ZSRS. Służbę rozpoczął jako szeregowiec w 3. Zapasowym Pułku Piechoty w Lublinie. Po miesiącu skierowany do Oficerskiej Szkoły Broni Pancernej w Chełmie. Po ukończeniu nauki został dowódcą działa, a następnie baterii w 28. Pułku Artylerii Pancernej.

W latach 1949-1950 dowódca kompanii dział pancernych w 9. Łużyckim Pułku Czołgów w Słupsku oraz szef sztabu 1. Samodzielnego Batalionu Artylerii Pancernej w Giżycku. W roku 1951 po Kursie Doskonalenia Oficerów został wykładowcą taktyki w Oficerskiej Szkole Broni Pancernej w Poznaniu.

W latach 1951-1953 był dowódcą 29. Samodzielnego Szkolnego Batalionu Artylerii Pancernej, a w latach 1953-1956 dowódcą 16. Samodzielnego Pułku Czołgów w Szczecinie.

W latach 1956-1959 słuchacz Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Następnie przez dwa lata starszy inspektor w Inspektoracie Szkolenia MON. W roku 1961 został słuchaczem Wyższych Akademickich Kursów przy Wojskowej Akademii Artylerii w Leningradzie. Po powrocie starszy oficer, a następnie szef Wydziału Planowania w Zarządzie I Inspektoratu Szkolenia MON.

W latach 1964-1966 odbył studia w Wojskowej Akademii Sztabu Generalnego Sił Zbrojnych ZSRS im Woroszyłowa. W roku 1966 został szefem Oddziału Planowania Wojsk Operacyjnych Zarządu I Operacyjnego Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

Od 23 czerwca 1968 do 18 listopada 1969 dowódca 12. Dywizji Zmechanizowanej im. Armii Ludowej w Szczecinie. W latach 1969-1973 szef Oddziału Gotowości Bojowej i Dyslokacji Wojsk w Zarządzie I Operacyjnym Sztabu Generalnego Wojska Polskiego.

W roku 1973 ukończył dwumiesięczny Kurs Operacyjny przy Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie. Następnie: starszy oficer ds. szkolenia bojowego Zarządu Szkolenia Operacyjnego i Bojowego w sztabie Zjednoczonych Sił Zbrojnych Państw Sygnatariuszy Układu Warszawskiego oraz zastępca szefa Katedry Taktyki Ogólnej Akademii Sztabu Generalnego im. gen. broni Karola Świerczewskiego w Rembertowie.

2 sierpnia 1979 roku zwolniony z zawodowej służby wojskowej w stopniu pułkownika dyplomowanego.

Zmarł 6 października 2015 roku w Warszawie. Został pochowany na cmentarzu rzymskokatolickim w Pyrach, na osiedlu Pyry w warszawskiej dzielnicy Ursynów.

Dyplom nadania T. Kopcowi "Medalu Zwycięstwa i Wolności", 1946

Medale i odznaczenia

  • Medal Zwycięstwa i Wolności 1945 (1946)
  • Odznaka Grunwaldzka (1946)
  • Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (1968)
  • Złoty medal Siły Zbrojne w Służbie Ojczyzny (1968)
  • Medal Za udział w walkach o Berlin (1970)
  • Złoty medal „Za zasługi dla obronności kraju” (1976)
  • Odznaka Kościuszkowska (1978)
  • Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
  • Złoty Krzyż Zasługi

Bibliografia

  • Faszcza, Dariusz. Dowódcy 12 Dywizji Piechoty / Zmechanizowanej 1919-2008. Szczecin: Szczecińskie Towarzystwo Pogranicze [etc.], 2009.
  • Faszcza, Dariusz. 12. Szczecińska Dywizja Zmechanizowana : 70 lat służby na Pomorzu Zachodnim (1945-2015). Warszawa: Wojskowe Centrum Edukacji Obywatelskiej, 2015.
  • Królikowski, Janusz. Generałowie i admirałowie Wojska Polskiego 1943-1990. T. 2 (I-M). Toruń: Wydawnictwo Adam Marszałek, 2010.

Linki zewnętrzne



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: Szymon Bursewicz