Walter Amelung

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Walter Amelung
archeolog klasyczny
Data urodzenia 5 października 1865
Miejsce urodzenia Szczecin
Data śmierci 12 września 1927
Miejsce śmierci Bad Neuheim
Miejsce spoczynku Rzym

Walter (także: Walther) Oskar Ernst Amelung (1865–1927) - niemiecki archeolog klasyczny.

Życiorys

Walter Oskar Ernst Amelung urodził się 5 października 1865 roku w Szczecinie. Jego ojciec Hermann Amelung (1829-1899) był z zawodu prawnikiem i wieloletnim dyrektorem Lebensversicherungsgesellschaft „Germania”. Należał również do Gesellschaft für Pommersche Geschichte und Altertumskunde (Towarzystwo Historii Pomorza i Starożytności). Jego matka Antonie (1832-1904), córka aktora i dramatopisarza Karla Augusta Lebruna, występowała na scenie drezdeńskiego Hoftheater do roku 1847.

Walther Amelung uczęszczał do Marienstiftsgymnasium (Gimnazjum Fundacji Mariackiej) w swoim rodzinnym mieście, w którym jeden z profesorów gimnazjalnych, Carl Conradt wprowadził go w świat poezji i dramatu greckiego. Po ukończeniu nauki w Marienstiftsgymnasium w roku 1888 rozpoczął studia archeologii klasycznej na uniwersytecie w Tybindze, Lipsku i Monachium. Był uczniem Ludwiga Schwabe (1835-1908) i Erwina Rohde (1845-1898) w Tybindze, Johannesa Overbecka (1826-1895) w Lipsku i Heinricha Brunna (1822-1894) w Monachium. Pod kierunkiem Heinricha Brunna napisał w roku 1888 pracę doktorską „Die Personifizierung des Lebens in der Natur in der Vasenmalerei der hellenistischen Zeit”. W tym samym roku rozpoczął studia aktorskie w monachijskiej szkole teatralnej. Występował też przez blisko dwa lata na scenie teatru w Monachium i w berlińskim Hoftheater. Będąc w Monachium nadal podtrzymywał kontakty z dawnym nauczycielem Heinrichem Brunnem, który ostatecznie przekonał Amelunga do rozwijania zainteresowań archeologią klasyczną.

W latach 1891-1893 Amelung wraz ze swoim przyjacielem archeologiem Paulem Arndtem (1865-1937), którego poznał podczas studiów w Monachium, podróżował przez Włochy i Grecję zapoznając się ze sztuką antyczną. Wspólnie wydali też „Photographische Einzelaufnahmen antiker Skulpturen”.[1].

Amelung ostatecznie w roku 1895 przeniósł się do Rzymu, w którym opracował wydany w roku 1897 „Führer durch die Antiken in Florenz” oraz katalog rzeźby antycznej Muzeum Watykańskiego [przypis (Bd. I, II, 1903, 1908, katalog był kontynuowany przez Georga Lippolda)]. Zarówno przewodnik po florenckiej sztuce antycznej, jak i katalog rzeźby antycznej Muzeum Watykańskiego należą do jego najważniejszych dokonań naukowych. Zdecydował się też jako niezależny prywatny nauczyciel na stałe pozostać w Rzymie. Tytuł profesora uzyskał kilka lat później, w roku 1909.

W roku 1915 Amelung zmuszony do opuszczenia Rzymu powrócił do Niemiec i osiadł w Berlinie. W Berlinie wykładał o sztuce antycznej na Uniwersytecie oraz w Lessing-Hochschule. Oprócz wykładów uporządkował i na nowo wystawił kopie rzeźby antycznej w pracowni archeologicznej na Uniwersytecie. Do Rzymu powrócił dopiero w roku 1921, aby objąć kierownictwo Deutschen Archäologischen Institut, który podczas pierwszej wojny światowej znacznie ucierpiał. Swoimi decyzjami przyczynił się do ponownego rozkwitu instytucji.

Zainteresowania Amelunga koncentrowały się wokół rzeźby greckiej okresu klasycznego. W swoich licznych artykułach poszerzał i pogłębiał wiedzę o zaginionych greckich rzeźbach poprzez uporządkowanie i interpretację ich kopii rzymskich. Dlatego tak ważne są jego rekonstrukcje rzeźb antycznych, w tym Aspazji, Ateny Medycejskiej, czy Atletów Myrona.

Amelung był również tłumaczem literatury antycznej, w tym dramatów Sofoklesa, „Króla Edypa” i „Antygony” oraz poezji Gaiusa Valeriusa Catullusa.

Walter Oskar Ernst Amelung zmarł 12 września 1927 w Bad Neuheim, został zaś pochowany w Rzymie na cmentarzu protestanckim (Cimitero acattolico di Roma) przy piramidzie Cestiusza.

Publikacje (wybór)

  • Die Athena Parthenos des Phidias. Zeitschrift für Bildende Kunst. Jg. 2, 1892, s. 194-200.
  • Florentiner Antiken. München: Verlagsanstalt für Kunst und Wissenschaft 1893.
  • Die Basis des Praxiteles aus Mantinea. Archäologische Studien. München: F. Bruckmann 1895.
  • Führer durch die Antiken in Florenz. München: F. Bruckmann 1897.
  • Die Gewandung der alten Griechen und Römer. Leipzig: Koehler 1903.
  • Nachwort zu den Athenischen Plaudereien über ein Pferd des Phidias von Vicotor Cherbuliez. Straßburg: Heitz [1903].
  • Die Sculpturen des Vaticanischen Museums. Im Auftr. und unter Mitw. des Kaiserich Deutsch Archäologischen Institut (Römische Abteilung) beschr. von Walther Amelung. Bd. 1. Berlin: Georg Reimer 1903.
  • Die Sculpturen des Vaticanischen Museums. Im Auftr. und unter Mitw. des Kaiserich Deutschen Archäologischen Instituts (Römische Abteilung) beschr. von Walther Amelung. Bd. 2. Berlin: Georg Reimer 1908.
  • Gedichte des Catullus. Übers. von W. Amelung. Jena: Diederichs 1911.
  • Sophocles, König Oidipus. Übertr. von Walther Amelung. Jena: Diederichs 1916.
  • Sophokles, Antigone. Übertr. von Walther Amelung. Jena: Diederichs 1922.
  • Herakles bei den Hesperiden. Berlin: de Gruyter 1923.
  • Der Meister des Apollon auf dem Omphalos und seine Schule. Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Institut. Jg. 41, 1926, s. 247-287.
  • Bronzener Ephebe aus Pompei. Jahrbuch des Deutschen Archäologischen Institut. Jg. 42, 1927, s. 137-151.

Przypisy

  1. Seria I-X, München 1893-1925, seria była kontynuowana przez Georga Lippolda (1885-1954).

Bibliografia

  • Calder, William M. III. Walther Amelung. W: An Encyclopedia of the History of Classical Archaeology. Ed. by Nancy Thomson de Grummond. Westport (Connecticut): Greenwood Press 1996, s. 40–41, ISBN 0-313-22066-2.
  • Diepolder, Hans. Walther Oskar Ernst Amelung. W: Neue Deutsche Biographie. Band 1, Berlin: Duncker & Humblot 1953, s. 245-246, ISBN 3-428-00182-6.
  • Gałczyńska, Cecylia Zofia. Walther Amelung (1865-1927): Meister der Identifizierung und Rekonstruierung der antiken Skulpturen. Archeologia, R. LX, 2009 (wyd. 2011), s. 127-143.
  • Lullies, Reinhard. Walther Amelung. W: Archäologenbildnisse. Porträts und Kurzbiographien von Klassischen Archäologen deutscher Sprache. Reinhard Lullies, Wolfgang Schiering (Hrsg.). Mainz am Rhein: von Zabern 1988, s. 160–161.
  • Wendt, Eckhard. Walther (Oskar Ernst) Amelung. W: Eckhard Wendt, Stettiner Lebensbilder. Köln [etc.]: Böhlau Verlag 2004, s. 33-35, ISBN 3-412-09404-8.