Jacob Runge

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Wersja z dnia 21:32, 19 sie 2013 autorstwa Stdr (dyskusja | edycje) (Utworzono nową stronę "'''Jacob Runge''' (''Rungius'') '''(1527-1595)''' - teolog i współtwórca reformacji na Pomorzu, Generalny superintendent prowincji pomorskiej|generalny superintende...")
(różn.) ← poprzednia wersja | przejdź do aktualnej wersji (różn.) | następna wersja → (różn.)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Jacob Runge (Rungius) (1527-1595) - teolog i współtwórca reformacji na Pomorzu, generalny superintendent księstwa wołogoskiego.

Życiorys

Jacob Runge urodził się 15 czerwca 1527 roku w Stargardzie Szczecińskim. Uczył się w szczecińskim Pedagogium, a od 1544 roku studiował teologię na uniwersytecie w Wittenberdze. Jego wykładowcami byli Marcin Luter oraz Filip Melanchton.
W 1547 roku otrzymał stanowisko wykładowcy muzyki w Greifswaldzie. Na tutejszym uniwersytecie w 1548 roku otrzymał stopień magistra. W 1553 roku został pastorem w kościele św. Mikołaja,
a w 1557 roku generalnym superintendentem księstwa wołogoskiego, następcą Johanna Knipstro. W tym samym roku udał się z Melanchtonem na kolokwium do Wormacji. Po powrocie w 1558 roku uzyskał stopień doktora teologii. Do śmierci z poświęceniem pełnił obowiązki wykładowcy i superintendenta. Był wierny poglądom swojego nauczyciela – Filipa Melanchtona, bronił idei Andreasa Osiandra, brał udział w opracowaniu nowej ordynacji kościelnej (1563) i walczył o uznanie Księgi zgody (1580).

Żoną Rungego była Anna Gerschow. Urodziło im się ośmioro dzieci (trzy córki i pięciu synów). Jeden z synów, Friedrich Runge był generalnym superintendentem w Greifswaldzie.

Zmarł 11 stycznia 1595 roku w Greifswaldzie, pochowany w kościele św. Mikołaja.


Bibliografia

  • Häckermann, Adolf. Runge, Jacob. W: Allgemeine Deutsche Biographie. Bd. 29. Leipzig: Duncker & Humblot, 1889, s. 689–691.
  • Vanselow, Amandus Karl. Gelehrtes Pommern Oder Alphabetische Verzeichniß Einiger in Pommern Gebohrnen Gelehrten [...]. Stargard: Tiller, 1728, s. 99-100.