Szczecińska Stocznia Remontowa "Gryfia"

Z Encyklopedia Pomorza Zachodniego - pomeranica.pl
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
The printable version is no longer supported and may have rendering errors. Please update your browser bookmarks and please use the default browser print function instead.

Stocznia Remontowa „Gryfia”

Dnia 12 lipca 1952 roku Minister Przemysłu Maszynowego wydał zarządzenie, na podstawie art. 1 dekretu z dnia 26 października 1950 r. o przedsiębiorstwach państwowych i tym samym utworzono „Bazę Remontową GRYFIA” z siedzibą w Szczecinie.

Przedmiotem początkowego działania, były remonty statków. Minister przydzielił przedsiębiorstwu wyspę Gryfię (Górno-Okrętową) „do prowadzenia zakładu”. Produkcję remontową zaczęto stopniowo przenosić na przejętą w 1950 roku, Wyspę Górno-Okrętową, gdzie w październiku 1952 roku powołano wyodrębnioną Stocznię Remontową „Gryfia”.

Pierwszym dyrektorem stoczni został jej główny inżynier Ryszard Erbel (l. 1952-1955), następnie Tadeusz Radomski (l. 1955-1956) i inż. Wilhelm Pustelnik (l. 1957-1971) – zastąpił go szef produkcji stoczni inż. Stanisław Ozimek (do 1978 r.- został dyrektorem Stoczni Szczecińskiej im. Adolfa Warskiego), a dyrektorem „Gryfii” został mgr inż. Józef Kwaśniuk (do 1990 r.). W okresie od 27 listopada 1956 roku do 28 lutego 1957 r. stocznia zarządzana była przez Radę Robotniczą. Przyjmuje się , że odbudowa i organizacja stoczni remontowej „Gryfia” trwała do 31 grudnia 1953 roku.

W pionierskim okresie odbudowano i uruchomiono: w budynku G-3 warsztat awaryjny, elektryczny i ślusarski; w G-8: warsztaty obróbki mechanicznej; w G-4 warsztat kadłubowy i kotlarsko - rurarski; w G-13 – stolarski. Przy ul. Górnośląskiej zlokalizowano odlewnię. Ponadto stocznia uruchomiła warsztaty: maszynowy, konserwacyjno – malarski i kadłubowy. W roku 1959, rozbudowano w pierwszym etapie, Wydział Drzewny i Wydział Obróbki Mechanicznej. Zbudowano na potrzeby stoczni odlewnię żeliwa.

Oprócz wspomnianych remontów, stocznia „Gryfia”, złomowała wraki i zaczęła odnawiać jednostki (zbudowane w pierwszym okresie w Stoczni Gdańskiej), należące do Polskiej Żeglugi Morskiej. Dnia 30 kwietnia 1957 roku, oddano do eksploatacji pierwszy kuter, wybudowany w tzw. obrotnicy, przez stocznię „Gryfię”.

Posiadanie doków umożliwiło ponadto remonty uszkodzonych kadłubów statków a pierwszymi dokami były doki o nośności 650 ton i 850 t. W listopadzie 1952 roku ze Stoczni Gdańskiej przyholowano dok o nośności 2700 t. W połowie lat 50-tych stocznia nabyła dok o nośności 5500 t. W roku 1958 z Gdyni przyholowano dok o nośności 8200 t., dok 2700 tonowy oddano do Gdańska.

W roku 1958 zaczęto budować w „Gryfii” holowniki dla Przedsiębiorstwa Robót Czerpalnych i Podwodnych. Rok 1958 przyniósł w stoczni zastosowanie nowych technologii produkcji. Rozpoczęto przebudowy jednostek dla Związku Radzieckiego i PŻM ze Szczecina. Stosowano również, tzw. metody blokowe, przygotowując je wcześniej w „sekcjach” w procesie prefabrykacji.

Bibliografia

  • Białecki, Tadeusz, Historia Szczecina, Wrocław [i in.] : Zakład Narodowy im. Ossolińskich, 1992;
  • Gryfia: stocznia na wyspie: monografia na 50-lecie istnienia, pod red. Pawła Prusa, Szczecin 2002.



Logo pomeranica.jpg
Autor opracowania: dr Agnieszka Zaremba